Welke visser kan er zonder vismaten? Nadeel van een medium als internet is dat je soms vismaten opdoet die niet altijd bij je in de buurt wonen. Zo ook met Henk en Marco. Marco woont in Bilthoven, Henk in Helmond en ik in Zwolle. Marco en ik rijden nog wel eens een stukje om samen te vissen en Henk zit vanaf het voorjaar meestal op de camping in Eck en Wiel wat een stuk beter te berijden is. Marco en ik wilden weer eens samen achter de roofvis aan in één van de bekende havens rond de randmeren. “Maar waarom gaan we niet naar Henk”, bedacht Marco. Het is een eind rijden, maar het is wel leuk om weer eens een keer bij te kletsen en dat te combineren met onze hobby. Zo gezegd zo gedaan en na een mail naar Henk was de afspraak snel gemaakt. Zaterdag 09-02-2013 was het zover. Henk zou ons meenemen naar de roofviswateren in de buurt van Helmond. De laatste jaren vist Henk voornamelijk op de camping, maar in het verleden heeft hij ook in zijn woonplaats menig snoek / snoekbaars weten te verleiden.

Om 9:00 hadden we afgesproken bij Henk thuis. Na een rit van 150km (je moet er wat voor over hebben) werden we zoals altijd hartelijk ontvangen door Henk en zijn vrouw Marion. Even snel een bak koffie, de warme kleding aan en gaan met die banaan. Het was een beetje mistig en iets onder 0, maar bijna windstil dus echt koud was het niet. Na een korte rit nam Henk ons eerst mee naar het Wilhelminakanaal. Een plek waar hij in het verleden zeer goede roofvisvangsten had gedaan. Naar eigen zeggen had ie nog nooit geblankt daar.

Mistig kanaal

Het plan was met doodaas op 2 manieren te gaan vissen: actief met de fireball en passief onder de dobber. Na de spullen snel in stelling gebracht te hebben (wat gaat dat altijd heerlijk snel in vergelijking met de witvisserij) konden we beginnen.

voorn op de fireball

Tenminste dat dachten we, want de vorst in combinatie met windstilte zorgde voor een dun laagje hard water…

Oppervlakte vissen met de fireball…

Gelukkig waren er net genoeg gaten om de dobbers doorheen te laten zakken, maar het verticalen met de fireball was zoeken. Op ijsvrije plekken konden we wel wat metertjes maken, maar je moest er ver voor lopen. Wat we nodig hadden was één schip dat het ijs even zou breken. Maar ja op een carnavalszaterdagochtend in carnavalsland kan je dat wel vergeten natuurlijk.

Windstil….

Helaas bleven de aanbeten uit. Ook het meegebracht kunstaas bracht geen soelaas (ha, heerlijk dat woord eens te kunnen gebruiken). Het ontbreken van de scheepvaart was volgens Henk in ieder geval een grote oorzaak. Bij veel boten trekt de vis daar namelijk dicht tegen de kant aan vanwege de onrust en wervelingen. Ideaal voor de fireball dus. Van een voorbijganger hoorden we zelfs dat er de hele week al geen scheepvaart is, omdat de dichtbijgelegen brug kapot was geweest. Dus met koffiedrinken en ouwehoeren de tijd vullen dan maar (ook hard doorvissen natuurlijk). Ach, dat was ook een beetje het doel van deze dag.

Aan het eind van de ochtend, kwamen er meer visbare plekken, maar geen vis en we besloten om te gaan verkassen. Natuurlijk kwam er op dat moment een boot van Rijkswaterstaat langs die al het ijs deed verdwijnen. Zal je altijd zien. Eerst gingen we even lunchen en opwarmen bij Henk thuis waar Marion heerlijke warme soep met broodjes had gemaakt. Ja, bij hen krijg je altijd het totaalpakket.

Na de lunch vertrokken we naar stek 2: een insteekhaven in Helmond zelf. Daar lag gelukkig ook geen ijs. De fireball konden we niet gebruiken, dus per persoon gingen we met 2 doodaashengels in de weer. Ééntje statisch op de bodem (karpermanier) en één onder de dobber. We hadden zowel zeevis als voorn mee genomen, dus konden we meerdere smaken inzetten. En met 6 hengels die een groot gebied bestreken ging het zeker lukken om er een vis uit te trekken. Na ongeveer een uur kwam de dobber van Henk, met daaronder een blankvoorn in beweging. Twee korte tikken…….. en toen absolute rust. Er kwam geen beweging meer in de dobber. De aanbeet gaf ons weer even de boost die we nodig hadden. Er zit vis!! Nu kan het elk moment gebeuren.

Het bleef echter stil en dus schoven we gewoon een stuk verder naar naar een volgend jachtgebied. Met 6 hengels konden we een groot gebied bevissen. De mist was ondertussen volledig verdwenen en we stonden vol in de zon, dus dat was gewoonweg genieten. Heerlijk ouwehoeren over vissen en onbelangrijke zaken.


en af en toe een aas-check.

Elk uur ongeveer verplaatsten we ons, maar verdere aanbeten bleven uit. Marco probeerde met een pilkertje nog wat baars te verleiden, maar ook deze gaven niet thuis. Pas tegen 16:30 zagen Henk en ik dat Marco aan zijn Hengel stond te hengsten een eindje verderop. De Hengel boog flink door, maar Marco gaf geen kick, dus we dachten dat ie vast zat. Niks ervan, hij stond gewoon een vis te drillen! Henk en ik waren gelijk euforisch. Eindelijk, er is vis. Ik liep al naar het net (Marco stond op een hoge stijger), maar daar zagen wij plotseling de voorn aan Marco’s takel door de lucht vliegen….. los. NEE!!!!!!!! Shit, de voorn was niet goed uit de takel gevlogen en de vis was niet goed gehaakt waarschijnlijk. Marco had de vis wel even gezien. Het was een klein snoekje van een cm of 60. Maar ja, op dat moment was die natuurlijk heel erg welkom geweest. Ook deze aanbeet gaf ons gelijk weer moed: zou dit het teken zijn voor een bijtmoment? We hoopten het, terwijl Marco zich stond te verbijten over de verloren vis. Dit was een zuur verlies.

Helaas, het was geen beetmoment en tegen 17:30 was het mooi geweest. Het werd kouder en de carnavals geluiden begonnen over de stad te zwermen. Tijd om op te ruimen met een triple blank in de pocket. Ja, het zijn zware tijden voor de visser soms. Slechte vangsten, maar ik had de dag niet willen missen. Want zoals ik in het begin al zei: een dag met je vismaten aan het water is altijd leuk! Vangsten zijn bijzaak……. nou ja, niet helemaal, maar goed. Marco en Henk, ik heb wederom weer een mooie dag beleeft. Dat doen we gauw weer over, maar dan met vis. Ook Marion natuurlijk weer bedankt voor de goede zorgen.

Mijn laatste vissessie was alweer enkele weken geleden (2012 dus) en die resulteerde in een blank. Door weinig tijd en het vroeg donker zijn kwam het maar niet van. Maar vandaag was het eindelijk weer eens zover. Een dag achter de roofvis aan. De vorige keer had ik statisch gevist op een zandafgraving met doodaas. Vandaag tijd om roofvis stekken in de buurt te ontdekken. Ik heb namelijk nog niet echt ‘mijn’ watertjes ontdekt daarvoor. Het plan: met de auto naar plekken die er op google maps goed uit zien en proberen vis te vangen met dood aas onder de dobber of met kunstaas. Hoofdlocatie moest de de polder van Mastenbroek worden. Een groot polder gebied met veel weteringen die elkaar her en der kruisen en met veel obstakels (bruggen e.d.). Ik was er wel eens eerder geweest, maar het moest door mij nog wel ontgonnen worden.

Veel later dan gepland (10:00) werd ik wakker. Ik verwachte een stralende zon en kou (dat was de voorspelling), maar nee….. sneeuw! Dat verzin je niet. Geen idee of dat slecht is voor de vangsten, maar we zien wel. Snel ontbijten, aasvis in de koelbox en gaan met die banaan. Het was fris, maar nog net boven 0 en met een matig briesje. Prima uit te houden dus.

Bij de aanblik van de eerste wetering in de polder zag ik gelijk al dat het water zeer bruin was (Zoals ik altijd zeg: anus-bruin). Ook stond het behoorlijk laag. Dat belooft niet veel goeds. Bij de eerst geselecteerde locatie gestopt: een kruising van 4 weteringen met 2 bruggetjes. Hot-spot pur-sang dacht ik zo. En kijk eens, de visvereniging had zelfs een fruitmandje voor me klaargelegd, wat een service ;-).

Als eerste een sardine onder de dobber. Er stond maar iets meer dan een meter water, maar er zat wel een lichte stroming in, waardoor ik de sardine mooi kon ‘trotten’ ;-). Na een kwartier kwamen er een stel ‘vogelaars’ aanwandelen. Één van hen wist me te vertellen dat ik op een goede plek zat. Hij zat er zelf ook regelmatig en wist er de nodige snoeken te vangen. Dat geeft de burger moed!


Polder genoeg dacht ik zo, het uitzicht heb ik vast binnen

Ondertussen ook nog een beetje met kunstaas lopen smijten, maar dat gaf niet veel vertrouwen in het troebele water. Na een half uurtje aan de andere kant van de weg / brug de aasvis nog laten zakken, maar helaas, geen teken van leven te bekennen. In de auto dus en op naar de volgende plek. Daar aangekomen bleek er een grote verbouwing langs de waterkant plaats te hebben gevonden. Voorheen was het een mooie brede bocht met een gras / riet kant. Nu was er een betonnen steigerachtige constructie gemaakt met volgens mij zelfs een trailerhelling. Hartstikke mooi, maar het zag er uit alsof het gisteren pas was aangelegd (graafmachines stonden er nog). Leek me een beetje verstoorde plek, dus weer verder.

Maar helaas, met al mijn vooraf geselecteerde plekken was wat mee: auto niet parkeerbaar, omgevallen bomen / takken in het water, extreem laag water etc. En overal was het water natuurlijk even bruin. Pfff, dat geeft geen goed gevoel. Na nog wat rondgereden te hebben besloot ik het wat dichter bij huis te zoeken. Binnen de stadsgrenzen van Zwolle zelf. Nou zijn er in Zwolle 2 heel bekende wijken waar iedereen zijn vis kan vangen (ook al heb ik er wel eens geblankt), maar daar wilde ik niet heen. Allereerst naar een lokaal kanaal bij een brug. Aan de overkant was een witviswedstrijd (met 6 man), maar ik kon onder een viaduct makkelijk mijn aasvis (een makreel dit keer) laten zakken tegen de pijlers aan. Een stuk dieper dan de polder in ieder geval, tegen de 3 meter.

Ondertussen ook maar het verticaal hengeltje optuigen om de kantjes af te peuteren met shadjes. Wie weet pak ik nog een verdwaalde baars of snoekbaars. De sneeuw en bewolking begon weg te trekken en warempel: de beloofde zon kwam te voorschijn! Dat was dan ook het enige hoogtepunt op die plek. De witviswedstrijd was afgelopen (volgens mij liepen de vangsten in de grammen) en voor mij ook maar weer eens tijd om te verkassen.

Dit keer een stadsvijver aan de rand van Zwolle. In het voorjaar en zomer zit ik hier vaak met de method feeder. Er zit namelijk een goed zeelt bestand. Maar ook snoek zit er veel. De meesten niet al te groot, maar op dit moment is alles goed. Wederom een makreel aan de takel en een behoorlijk stuk uit de kant de plomp in. Behoorlijk bruin water ook weer hier, maar niet zo ranzig als in de polder. De spinhengel even klaargemaakt om me nog een beetje vermaken met wat kunstaas. Op een gegeven moment dacht ik: “ik pak eens een aasje dat ik nooit gebruik”. In dit geval een dubbele spinner. Geeft veel trilling en is feitelijk gewoon een klassieker. Werkt altijd toch? Op het moment dat ik een worp wilde maken zie ik een meter of 20 verderop langs een rietkraag een snoek jagen. Ik dacht eerst een eend of meerkoet, maar die waren in geen velden of wegen te bekennen. Daar snel heengelopen en proberen te werpen. Er stond namelijk wel zo’n 2 meter riet langs de kant, maar met een zeldzame perfecte worp, gooide ik hem precies een meter of 4 over de plek waar de vis sprong. Ik kon hem dus mooi binnenhalen over precies de juiste plek. Zonder echte verwachting haalde ik de spinner binnen. En warempel, hij hangt!! Ik lees dit altijd over anderen dat dit lukt (jagen op zicht) en nu eindelijk ook eens bij mij. Geen grote vis of zo, maar wel de redder van de dag. Gelukkig heb ik als witvisser een lange schepnetsteel, want zonder mijn dat had ik de vis nooit door de rietkraag gekregen. Even een brakke foto maken, opmeten en de vis kon weer zwemmen. Precies 55cm. Aan het begin van de dag had ik nog visioenen van vissen tegen de meter, maar ik was nu al blij met dit visje.

Een mini snoekje…

op de good-old spinner

Na deze opleving nog iets meer dan een uur doorgevist, maar tegen 16:00 had ik er genoeg van. Een zeer mager resultaat. Maar de eerste vis van 2013 is binnen en dus niet geblankt in de eerste sessie. Ik besef me dat ik veel meer uren moet maken voor meer vangsten, dus daar moet ik me maar eens op gaan storten, want dit schiet niet op.

De ontdekking van het jaar was voor mij dat ik er achter kwam dat het neefje en ‘schoonneefje’ van mijn vriendin onlangs een visbootje hebben gekocht. Nog mooier is dat deze boot in Hasselt ligt en dat dat voor mij slechts 15 minuten met de auto is. Aangezien er genoeg plek is voor 3 vissers was de de afspraak gauw gemaakt en vandaag 25-11-2012 was het zo ver: we zouden de hele dag gaan trollen / werpen etc. vanuit de boot. Als doel alle roofvissen die zin hadden in ons aas.

Om 7:15 eerst Gerhard (schoonneefje) opgehaald in Zwolle en naar Hasselt gereden, waar wij om 7:30 bij de boot hadden afgesproken met het Thomas (neef). Thomas was er nog niet, maar ondertussen konden wij mooi het zeil van de boot verwijderen (met toch nog best veel water) en de boel inrichten voor 3 personen. Er zijn 2 draaistoeltjes aan boord, dus voor mezelf had ik mijn Korum stoel meegenomen die perfect in het midden van de boot paste. Toen Thomas er om 7:45 nog niet was belde we hem maar even. Helaas, deze best belangrijke meneer (hij had de motor bij zich) had zich verslapen. Na verloop van tijd kwam Thomas gelukkig ook, maar hij moest nog wel even Benzine halen. Na het tanken bleek hij de sleutel van het kettingslot vergeten te zijn, dus weer terug naar huis.

Dat is een onrustige start, maar toen we tussen 8:30 en 9:00 het ruime sop kozen hadden we nog steeds de hele dag voor de boeg, dus ach. Het was wel behoorlijk winderig, dus besloten we wat rustigere plekken op te zoeken waar we wat in de luwte konden vissen. Het eerste stuk ging over de stadsgrachten dus dat was best rustig, maar éénmaal op het open water ging het flink tekeer. Wind in de rug, dus we bleven wel droog. Totdat Gerhard zo nodig de geniale opmerking moest maken: “Nou, gelukkig hebben we geen stortregen”. Ja, dan vraag je er ook om. Onmiddellijk kwam het met bakken uit de hemel. En bedankt Gerhard!

De eerste geschikte plek waar we aankwamen was een kleine haven. Omdat het eigenlijk te klein was om te trollen, besloten we aan te leggen en de haven vanaf de oever uit te kammen met kunstaas en doodaas (onder de dobber). Thomas had hier onlangs snoek gevangen en een grote verspeeld (bij het kantvissen). Zo gezegd zo gedaan, maar ondanks dat het redelijk beschut was, hadden we behoorlijk last van de wind. Dit resulteerde in 3 verloren stukken kunstaas (de touwen) waardoor we de boot in moesten zetten als kunstaasredder. Uiteindelijk wist Thomas nog een baars te scoren op een kleine 4play. Nou, in ieder geval vis gezien. We hadden er allemaal een beetje een hard hoofd in, omdat het voor de rest totaal aanbeetloos was. De extreme wind maakte het ook niet gemakkelijker.

Na dit haventje besloten we naar een nabij gelegen haven te varen die er ongeveer schuin tegenover lag. Toch wel wat negatief gestemd trollden we rustig de haven binnen. Na ongeveer 5 minuten varen kwam Gerhard met de 2e uitspraak van de dag: “Hé, ik zit vast…..”. Gelukkig bleek dit aan een snoek te zijn en mochten we de eerste gast van de dag verwelkomen: een snoek van 76cm. Gevangen aan rood / witte plug.

Gesterkt door dit plotseling succes na slecht 5 minuten varen hadden we allemaal weer vertrouwen. Dit vertrouwen werd binnen een half uur beloond voor mij met de eerste vis van vandaag. Een snoekje van 66 cm. Gevangen op de triple pikefighter (ook rood / wit!). Hij miste een heel stuk kieuwdeksel aan 1 kant. Kieuwgreep dus maar aan de andere kant uitgevoerd.

Hierna bleef het lang stil, Ik ving nog 1x de motor, maar gelukkig kon het snoer zonder al teveel problemen weer losgemaakt worden. Uiteindelijk had ik toch nog deze baars van 28 cm. Ook weer op de triple pike fighter. Baars met grootheidswaanzin dus.

Na nog eventjes doorgetrolled te hebben was het mooi geweest. Gerhard moest rond 14:00 terug zijn in de haven, want hij had nog een andere afspraak. Na nog wat getrolled te hebben op een wat smaller vaartje van het ‘grote’ water naar de haven, kwamen we echt in de storm terecht. De boot trok het wel, maar voor een zooitje behoorlijk onervaren bootvissers was dit wel een nieuwe ervaring. In onderstaand filmpje krijg je een beetje een idee over hoe het er aan toeging.

Na deze stormachtige terugreis kwamen we weer in rustiger vaarwater in de stadsgrachten. Hier besloten we maar weer een plugje te trekken. Op een gegeven moment weer een beuk op mijn hengel en ik voelde dat het een sterke vis was. Thomas had tegelijk beet….. YES, double hook-up. Helaas bleek dit weer de motor te zijn. Wat toen volgde was een hectische 5 minuten van snoek drillen, boot naar de kant laten driften en verwijderen van lijn uit de schroef. Hierin is het beginnersschap van ons allemaal behoorlijk terug te zien. De snoek gaf ondertussen goed partij, dus ik hoopte op een dikke bak. ‘Helaas’ viel dat wel mee, een mooie 70er (73 om precies te zijn) kwam boven. Bij het landen viel me al op dat de vis enorm bloede. Heel raar, want de achterste dreg zat in de scharnier van de bek en de voorste dreg hing gewoon los. Bij het onthaken echte bleek dat de snoek zeer naar gehaakt was in een kieuwboog. Waarschijnlijk heeft ie de plug vol van achter gegrepen en is hij gelijk diep in de bek achter de kieuwboog terecht gekomen. Daarna werd deze ‘losgerukt’ en kwam de haak alsnog in de scharnier terecht (met de kieuwboog). Erg naar en daarom maar geen foto gemaakt. De vis zwom wel gelijk weg (ondanks de verwonding en de stevige dril), dus wie weet overleeft ie het. Gevangen op een Rappala J13 overigens.

Kort na dit avontuur konden we aanleggen, de boel weer uitladen en bijkomen. Gerhard ging naar huis en Thomas en ik besloten de laatste uurtjes tot het donker nog wat hotspots in de gracht af te vissen met kunstaas en doodaas. Dit vissen in de (relatieve) luwte beviel ons best na al die wind op het water. Dit keer kon ik echter ook profiteren van de wind, want vanaf een brug kon ik mooi mijn dobber tientallen meters ver laten driften. Daar was geen zeildobber voor nodig.

Helaas wisten we geen aanbeten meer te ontlokken en tegen 17:00 was het echt mooi geweest. Uiteindelijk magere vangsten voor zo’n lange dag, waar deze manier van vissen is wel erg leuk. En voor een stel beginners hebben we het helemaal nog niet zo gek gedaan met dit achterlijk weer. Thomas / Gerhard bedankt voor de leuke dag, ik zeg: voor herhaling vatbaar!

Vandaag 10-11-2012 had ik met mijn vismaat Marco afgesproken om eens te gaan doodazen op snoek (met de dobber). Marco komt uit Bilthoven en ik uit Zwolle dus besloten we een stek uit te zoeken die een beetje tussen onze woonplaatsen inligt. Na wat overleg en een consult op visplanner.nl kozen we een mooi havenstadje uit met meerdere visbare havens. De temperaturen lopen weer terug en de aasvis trekt de havens weer in. Zo ook de snoek is de algemeen geldende theorie.

Marco en ik zijn stiekem eigenlijk witvissers, maar het roofvissen begint ons steeds meer in de greep te krijgen. Voor mij echter was dit de eerste keer met doodaas onder de dobber. De afgelopen tijd ben ik dus druk bezig geweest met selecteren en kopen van het benodigde materiaal en het van takels en het inlezen in de techniek. Na een partij aasvis aangeschaft te hebben op de markt en internet was ik er klaar voor. Mijn Preston feeder molen voorzien van een 26/100 gevlochten lijn en in combinatie met mijn Korum barbeel hengel had ik zomaar een mooie doodaas set.

Om 8:00 hadden we afgesproken en reden we naar de eerste haven toe. Daar aangekomen echter bleek je alleen het haventerein op te kunnen met een pas of een code. Dus maar naar een andere haven die er vlakbij lag. Daar aangekomen liepen we al snel tegen de borden met ‘verboden te vissen aan’. Dat is een fijne tegenvaller, visplanner waardeloos dus. We besloten toch te gaan vissen, maar dan voor de verbodsborden. Onze interpretatie was dat het daar wel mocht ;-). Marco een haring in de takel, ik een makreel en gaan met die banaan. Een beetje druilerig, maar wel warm weer, dus dat is makkelijk een dag vol te houden met de juiste kleiding. Marco had ook zijn 4m telescoop stokje meegenomen, want naast snoek wilden we ook wat aasvis proberen te vangen. Voorn of baars is immers goed snoekaas naast de zeevis die we bij ons hadden. Binnen 1 minuut had een mooi maatje voorn de made te pakken. Na een welgemikte klap op de kop verdween deze in de koeltas. Dat de aasvis de havens intrekt was wel duidelijk, want zodra je de dobber ingooide ging deze onder. Het begon met voorn, maar al snel kwamen de baarsjes. Marco besloot één hiervan direct te takelen en deze mocht dus gelijk weer zwemmen. De eerste visjes waren gelukstreffers qua grote, want daarna waren het alleen ini-mini voorns en baarsjes (tussen de 5 en 8 cm). Te klein als snoekaas wat ons betreft, dus deze gingen weer netjes terug. De baarsjes zorgden er natuurlijk wel voor dat we beiden niet geblankt hadden wat roofvis betreft, dus dat was in de pocket.

Nadat mijn haring een herinworp niet overleeft had besloot ik de voorn in de takels te hangen. We visten langzaam de haven af, maar we werden niet getrakteerd op aanbeten. Behalve van de aasvisjes, maar nadat we zo’n 20 a 30 ondermaatse exemplaren hadden gevangen (bijna allemaal baars) was de lol er wel af. Af en toe zagen we wel een jagende snoek door het oppervlakte heen klappen, dus dat gaf wel hoop. Ach, beetje ouwehoeren, bakkie koffie erbij. Jullie kennen het wel en de tijd vliegt weer voorbij.

Op een gegeven moment stond Marco te praten met een booteigenaar die ons wist te vertellen dat de verbodsborden er ongeveer 3 weken hingen. Dat verklaart ook gelijk dat dat niet op de visplanner staat. Marco stond met z’n rug naar de dobber en zag dus niet dat deze plotseling door het water begon te bewegen. “Marco, je dobber!!” schreeuwde ik. Marco was gelijk weer gefocust. De dobber bleef zwemmen, maar ging niet onder. Wat te doen? Toch maar aanslaan…. Ja hangen!! Ik begon onmiddellijk aanstalten te maken om alles in gereedheid te brengen voor de landing en onthaking. Maar helaas, al na een seconde of 2 was meneer  / mevrouw alweer gevlogen een teleurgestelde Marco achterlatend. Ik was er toch wel blij mee: ‘ze’ zitten er.

De dobbers bleven verder roerloos staan en Marco besloot wat met de dropshot te gaan pielen. Echter niet voorzien van een dropshot loodje , maar met een klein pilkertje als gewicht. Daarmee ving Marco op een gegeven moment dit monster. Nou ja, toch weer roofvis 😉

Gelukkig ving ie ook nog de enige ‘echte’ baars van de dag. Ook geen monster, maar deze mocht dan toch officieel op de foto. De ochtend was taai, dus dan stel je al gauw je eisen bij.

Helaas was dit de enige actie in dat stuk haven en na een uur of 3 vissen besloten we naar de overkant te rijden. Daar zagen we al meerdere roofvissers zitten, maar er was ruimte zat. Het was meer een soort ‘doortocht’ naar de haven dan een echte haven. Hier gingen we verder met waar we de hele ochtend bezig waren: dobber staren.

Afgewisseld met af en toe een nieuw plekje zoeken (dichtbij, veraf), aaswissels etc. De wind zorgde ervoor dat we best grote stuken water afvisten, maar geen teken van leven te bekennen. Zo visten we het hele stuk af. Tussendoor wierpen we met kunstaas ook maar een beetje lukraak het water af. Tja, je moet wat. En dat dat best slim is bewees Marco. Vlak nadat hij zijn triple pikefigther aan de speld had bevestigd kwam daar de lang gewenste beuk: YES, snoek. Na een korte dril kon dit 84cm exemplaar geland worden. Niet zo dik, maar erg mooi gekleurd en getekend vonden we zelf. Met recht een ‘groenjas’. Hij zat mooi voorin gehaakt, dus even op de foto en zwemmen maar weer.

Gesterkt door het feit dat de snoek toch ook wel wil eten verder vissen maar weer. We konden ver lopen en zelfs nog een hoek om naar een andere haven doorgang. Helaas bleef ons doodaas onaangetast. De andere vissers die we spraken zaten ook te blanken met doodaas, dus de snoek was niet bepaald los. Ik had het gevoel dat ik technisch (montages, aas, takel) best goed bezig was, maar dit hoort er nu éénmaal bij. Ik had natuurlijk wel gehoopt bij mijn eerste doodaassessie eens even lekker te scoren, maar het mocht niet zo zijn. Tegen 15:30 / 16:00 hadden we het wel gezien en was het tijd om de handdoek in de ring te gooien.

Helaas niet het succes wat ik had gehoopt. Het bewijst maar weer dat havens niet altijd heilig zijn voor snoek. Absoluut wel weer een gezellige dag gehad en het is een visserij die mij bevalt en waarmee ik verder ga. Hopelijk de volgende keer een vette vangstmelding voor mij.

Vanmiddag nog even 2 uurtjes de tijd gevonden om wat watertjes te verkennen. Eerst bij een tweetal bruggetjes in een lokaal kanaaltje. Kraakhelder water en dieper dan ik gewend ben (polder), dus behalve mijn max 1 meter polder pluggen kon ik nu ook eens de ietsje dieper lopende zaken proberen. Alle hoekjes en gaatjes bij de brug afgesmeten en wat gewisseld van aas, maar geen actie te bespeuren.

Bij brug 2 was het wat ondieper, ik denk 1,5 bij de kant. Bij de eerste worp gelijk een klein baarsje die mijn j13 volgde. Om een blank te voorkomen even een spinnertje van Spro gemonteerd. Bij de eerste worp weer een volger en bij de 2e worp dit baarsje van 18cm. Pakte de spinner voor mijn voeten en kon ik dus goed zien. Niks spectaculairs maar toch geinig als het zo voor je ogen gebeurd.

Na iets meer dan een uur vissen de auto gepakt en naar een andere plek toe. Als het bij de bruggen al niks is dan heb ik ook geen zin de rest van het kanaal af vissen. Op weg naar een beoogde stek kwam ik langs een woonwijk waar ik nog wat snoekig water zag. Daar maar even gestopt en wat plugjes gesmeten bij een bruggetje en een watervalletje. Ook weer helder water, maar geen actie.

Na 30 minuutjes even op google maps gekeken en ik zag in de buurt nog wat waterpartijen. Daar heen gereden en gestopt bij een bruggetje. Na een worp of 5 een felle tik op de Commoran Belly Dog en een snoekje die de plug volgde en weer verder zwom. Niks groots (ongeveer 50cm), maar dit is de eerste keer dat ik dit meemaak (ben een roofvis newbie 😳 ). Nog wat verder gesmeten maar geen actie meer gevoeld, behalve wat waterplanten die nog net niet dood genoeg zijn. Over een maandje nog maar eens terug gaan.

Een mager resultaat vandaag, maar 3x een korte sessie en 3x niet geblankt. Ik teken er voor. Lekker zoeken naar nieuw stekken de komende tijd en ik weet zeker dat er PR’s gaan sneuvelen dit najaar / winter. Gezien mijn PR status gaat dat ook niet moeilijk zijn 😆