Lang weekend barbeelvissen in Noord Frankrijk

Enkele maanden geleden kwam Leon in onze vismaten whatsapp groep met het idee voor een weekend vissen op barbeel / witvis in Frankrijk. Na wat heen en weer te appen over de periode kwam het er op neer dat alleen Leon en ik een mogelijkheid zagen ook daadwerkelijk te gaan. Eind mei 2016 had Leon een week vrij en dus besloten we het eerste weekend van zijn vakantie te gaan. Na wat gegoogle en overleg kwamen we uit bij de ‘La Meuse’ (oftewel de Maas) in de Franse Ardennen, vlakbij de grens met België. We vonden een camping aan de rivier waar ook nog het riviertje de Semois uitkwam. De camping beschikt over moderne 4persoons stacaravans welke we voor €150 voor 3 nachten tot onze beschikking hadden. Vrijdagavond aankomen en maandagmiddag weer terug.

Dag 1: heenreis en een avond vissen

Op vrijdag 20 mei 2016 rond 13:00 kwam Leon mij ophalen in Zwolle. Dakkoffer op het dak, banken plat en wonderbaarlijk genoeg kregen we alle zooi in de auto. Waarschijnlijk namen we teveel troep mee, maar omdat dit de eerste keer was wilden we toch het zekere voor het onzekere nemen. Leon kon als echte ‘coarse visser’ niet zonder z’n zitkist. In mijn ogen onhandig voor de visserij die wij gingen beoefenen, maar als het in de auto past, wat maakt het uit dan?

Volle bak

Tegen 14:00 / 14:30 konden we vertrekken. Na wat drukte rond Luik waren we uiteindelijk rond 19:15 ter plaatse. Zoals verwacht rond deze tijd van het jaar was de camping erg rustig. We hadden de beschikking over een moderne stacaravan met eigen badkamer en toilet en genoeg plek voor onze zooi. Eerst even spullen uitladen en dan snel wat eten halen bij de snackbar die om de hoek zat bij de camping. Daarna als een gek de hengels optuigen, want er moest natuurlijk gevist worden. De Maas stroomde op 50 meter van onze caravan. De oever ter plaatse was mooi vlak en goed bevisbaar, dus dat was een voordeel. Vissen en alvast flink voeren met pellets en hennep was het idee, zodat we daar de volgende dag echt de vruchten van konden plukken. Er zat een lekker stroming in het water, maar korven tussen de 90 en 120 gram bleven goed liggen. Het water was ook niet al te diep, naar schatting zo’n 2 meter. Met schapenbix en gekiemde hennep draaide Leon snel een voertje in elkaar en we konden van start. Beiden begonnen we met een een hengel met maden en een hengel met een pellet / boilie. Op mijn thuisrivier de IJssel vis ik nauwelijks meer met maden, omdat dat alleen maar grondel oplevert. Hier leek ons dat heel anders. Het tegendeel was echter waar, want de eerste actie en eerste vis die Leon mocht landen was deze:

Nadat we de vissengisd hadden bekeken denken we dat het een witvingrondel is of een riviergrondel. Welke soort het ook is, hier komen we niet voor. Omdat de maden bij ons beiden geen actie meer gaf werden deze als snel vervangen voor een pellet. Tijdens het vissen waren we driftig 10mm halibut pellets aan het schieten, om maar veel voer te brengen.

Ruim een uur na de grondel kreeg Leon weer een aanbeet. Dit keer op de spicey sausage pellet van Sonubaits. Dit voelde al een stuk beter, maar Leon kon niet echt duiden wat er nu aan de haak hing. We waren superblij toen daar de eerste barbeel van de trip aan de oppervlakte verscheen. Geen monstervis, maar met 54cm zeer welkom.

eerste avond, eerste barbeel

Bij mij bleven de aanbeten totaal uit helaas. Ik wisselde wat van aas maar het haalde allemaal niks uit. Voor Leon was het een half uur later wederom raak op de spicey sausage pellet. Dit keer een kopvoorn van 39cm. Dit was ook één van onze doelvissen, dus hiermee had Leon gelijk al best een succesvolle sessie te pakken. Wederom niet de grootste (39 cm), maar wel gaaf dat de vissen de we graag willen vangen ook actief zijn. Leon vangt ze ook niet dagelijks, dus ondanks de maat, was dit toch gelijk een PR. Omdat we geen idee hebben hoe dit weekend verder gaat verlopen, gaan alle vangsten natuurlijk gewoon op de foto. Ik persoonlijk had nog nooit een kopvoorn in het echt gezien, maar ik vind het echt schitterende vissen. Ik kan me voorstellen dat de enorme muil van dat beest menig karpervisser tot waanzin drijft. Daar passen makkelijk dubbele 30mm boilies in.

Een half uur later wederom een vis voor Leon. Het voelde lomp en zwaar en dit keer was het een mooie dikke brasem die ook wel van spicey sausage hield. Natuurlijk in Nederland vang je die ook, maar toch leuk: 4 soorten op 1 avond.

Vlak hierna had ook ik eindelijk mijn verlossende aanbeet op een spicey sausage pellet. Ik baalde hevig toen ik deze zeer gewenste vis na een korte dril verspeelde. De onderlijn was vlak onder de knoop gebroken. Het was ondertussen ook al na middennacht dus vlak na dit baalmoment zijn we gestopt, omdat we de volgende dag natuurlijk ook vroeg aan het water wilden zitten. Een leuke succesvolle avond voor Leon. Helaas een blank voor mij. Het was in ieder geval wel duidelijk dat er op de camping zelf al goed vis te vangen was.

Dag 2: Vissen vanaf de camping en bij een ‘barrage’

We hadden de wekker om 6:00 gezet, zodat we een zo lang mogelijke visdag hadden. Omdat we de niet al te vroeg in bed lagen de nacht van tevoren en de blank mij niet lekker zat, was het niet echt fris wakker worden. Het plan was om het in eerste instantie op dezelfde stek als gisteravond te proberen om te kijken of het voeroffensief effect had. Nou, daar kan ik kort over zijn: nee. Beiden kregen we geen enkele aanbeet. Na zo’n 3 uur vissen gingen we maar eens ontbijt halen bij de supermarkt en ons beraden wat te doen. Via google maps zagen we dat er een barage in de buurt was (10 minuten rijden). We besloten de campingstek eerst maar eens flink aan te voeren, want wellicht konden we in een avondsessie daar nog van profiteren. Halibut pellets met de spod / kattepult en hennep met een ‘spomb’ moesten de vis op onze stek brengen en houden

Na deze voercampagne gingen we op zoek naar de barrage. Het was schitterend weer, dus we hadden wel zin in deze zonnige sessie. Na het ontbijt was mijn korte nachtrust ook weer vergeten en konden we er vol goede moed tegenaan. We waren al snel ter plaatse en na een verkennende wandeling langs de oever kwamen we bij een plek waar we met wat avontuurlijk klimwerk bij het water konden komen. De rivier lag 2 meter lager dan waar wij stonden, maar zonder al teveel moeite konden we met onze spullen naar benden klauteren. Toen kwamen we in het vissersparadijs. De rivier was een stuk breder dan bij de camping en door de barrage die zo’n 150m stroomopwaarts lag zat er veel roering in het water wat ons veel vertrouwen gaf. Leon begon gelijk zijn viskist in het water op te stellen. Voor hem niks mooier dan dat. Ik zat prima op de kant, met de steun voor me in het ondiepe water.

Omdat ik maden toch nog wel een kans wilde geven besloot ik om kortbij, precies in de overgang van ‘zachte’ naar harde stroming maar eens in te zetten met een zware madenkorf. De maden zelf hadden we de avond van tevoren al bestrooit met knoflookpoeder, dus die stonken een uur in de wind. De andere korf ging de volle hoofdstroom in gevuld met monkeymix besprenkeld met een garlic / cheese flavour en een schep spicey sausage poeder. Beiden van Sonubaits. Aan de hair de voor mij zeer vertrouwde Sonubaits Code Red boilie, 2 stuks van 12mm. Leon had beide korven gevuld met de schapenbix / hennep combi van gisteravond. Nog aangevuld met wat pellets. Rond 12:30 lagen de hengels in het water en kon de tweede sessie van de dag beginnen. Met 25 graden en een zacht briesje in een prachtige natuurlijke omgeving was het genieten geblazen. Nu maar hopen op veel vis natuurlijk. 200meter verderop was een meervalvisser vanuit een boot aan het vissen en dat was dan ook de enige menselijke activiteit die wij konden bespeuren.

De eerste 1,5 uur ging aanbeetloos voorbij. Bij mijn maden hengel haalde ik alleen af en toe leeggezogen exemplaren naar boven. Ik had echter geen enkele beetindicatie, dus waarschijnlijk betrof dit zeer kleine vis. Na die 1,5 uur begon de top van de verre hengel plotseling hard te tikken, de baitrunner gaf niet echt lijn, maar de vis had zichzelf wel gehaakt. Het voelde vrij zwaar, maar het niet als barbeel. Even zwom de vis zich vast (korf vast waarschijnlijk), maar gelukkig kwam ie ook weer los. Even later kwam daar de eerste kopvoorn van mijn leven (en dus een PR) richting het net. En het was een mooi vet en groot exemplaar van 51,5cm. Leon heeft de landing vastgelegd op film.

De code red boilies bewijzen zicht weer eens. Hopelijk willen ze er nog meer van. Helaas bleef het weer lang stil bij ons beiden. Bijna anderhalf uur later kreeg ik eindelijk weer een aanbeet. Deze vis kon ik vrij makkelijk naar binnen draaien, dus barbeel sloot ik uit. Even later kwam er wederom een mooie kopvoorn het net in van 50cm naar boven. Deze was minder vol als de eerste en gaf dus ook veel minder tegenstand. Ik was er natuurlijk niet minder blij mee.


Leon was ondertussen begonnen met te ervaren wat ik de avond van tevoren had meegemaakt: geen enkele aanbeet krijgen. Voor mij was met met 2 vissen ook niet echt druk, maar in ieder geval wat actie. Beiden visten we nu met monkeymix en 2 code red boilies aan de hair. Ook Leon kreeg daar toch eindelijk een aanbeet op, maar deze vis gaat door de onderlijn heen. Balen voor Leon, en ik baalde met hem mee want het is toch leuker als je beiden vis vangt. Na mijn laatste vis moest weer ik zo’n 1,5 uur wachten voor er een aanbeet kwam. Dit was weer een sterkere vis dan de vorige en het resultaat was een mooie dikke kopvoorn van 53cm. Mijn PR dus weer verbetert. Na het fotomomentje kon ook deze vis natuurlijk weer gaan zwemmen. Altijd een prachtig moment. Opvallend dat een kopvoorn gelijk weer op adem is in tegenstelling tot barbeel die een veel langere reanimatie nodig heeft.

Tien minuten na de PR kopvoorn krijg ik weer een aanbeet en na een snelle dril is het wederom een 50+ kopvoorn (51cm) die met mij op de foto mag.

Het was ondertussen tegen 18:00 en gezien de zeer geringe actie en het feit dat we trek kregen besloten we de boel in te pakken en even eten te gaan regelen. We zijn daarna nog even een paar uur wezen vissen op de camping, maar ook daar kon Leon helaas zijn succes van de avond tevoren niet herhalen. Ik kreeg nog een harde aanbeet, maar deze vis zwom zich vast waarbij ik de vis helaas verspeelde. Vandaag dus gevist op een prachtige stek, met schitterend weer maar wederom met matig resultaat. Het is dus niet ‘even ingooien’ en vangen. We ‘filosofeerden’ dan ook druk wat we nou fout deden, maar hadden toch het gevoel dat we op zich goed bezig waren. Hopen dat de zondag ons meer ging brengen. De weersvoorspellingen waren wel zeer slecht en dus besloten we ondanks de magere resultaten van de ochtend dat we nu toch een volle dag vanaf de camping gingen vissen. De aarden wal bij de barage waar we vanaf moesten klimmen leek ons namelijk geen succes in de stromende regen. Bijkomend probleem was dat het brandstof lampje van de auto van Leon al brande en dat er door stakingen in heel Noord-Frankrijk nauwelijks brandstof was te krijgen. Een probleem wat nog lastig kan worden, omdat we maandag ook wel graag naar huis wilden rijden.

Vrij vertaald: geen brandstof, zoek het lekker zelf maar uit!

Dag 3: regen,regen, regen (en ook nog wat vis)

De zondag begon regenloos en op de valreep konden we droog opbouwen. Vanaf 8:00 echter gingen de sluizen op. Het was gelukkig nagenoeg windstil, dus onder onze paraplu’s konden we het goed droog houden. Ik besloot vandaag maar eens rustig aan te beginnen, dus na het opbouwen ging Leon gelijk vissen en ik ging maar eens rustig een bak koffie gaan drinken in de caravan. Toen ik ook aan het water verscheen had Leon net z’n eerste kopvoorn teruggezet. Geen groot exemplaar (38cm), maar het geeft wel vertrouwen. Naast een kopvoorn had Leon met het schepnet deze vis uit het water getild:

Een (helaas dode) Koikarper van circa 70cm. Hoe komt zo’n vis op de rivier terecht? Had natuurlijk leuker geweest om met de hengel op de kant te krijgen.

De regen ‘geselt’ ondertussen onze paraplu’s. Leon zit prima, maar ik ben de eerste 2 uur alleen maar bezig om deze goed neer te zetten. Het blijft gemartel die plu’s :-(. Leon pakt ondertussen z’n tweede kopvoorn. Dit keer mooi aan de maat met 48cm.

Naast de vertrouwde monkeymix had ik deze keer besloten om ook een korf met grondvoer in te zetten. Sonubaits ‘cheesy garlic’ gevuld met mais, hennep en pellets moet de klus gaan klaren.
Het is echter op de monkeymix en de code red boilies waar ik vlak voor het einde van de ochend eindelijk een aanbeet krijg. In eerste instantie denk ik aan kopvoorn, maar eindelijk komt daar die lang verwachte barbeel van 54cm boven water.

Het blijft verder doodstil en ik besluit maar eens wat anders te doen: 2 zoete 10mm ‘butterscotch’ boilies aan de hair. Alle hartige smaken leveren immers niks op. Dit lijkt een goede zet, want even later krijg ik weer eens een aanbeet en na een korte dril kan ik deze kopvoorn van 47cm landen.

Nog geen half uur later op hetzelfde aas een keiharde typische barbeel aanbeet. Is deze zoete boilie dan de sleutel? Nadat ik de hengel heb opgepakt neemt de vis een keiharde run, maar daarna kan ik hem stevig drillend naar de kant krijgen. De barbeel aan de haak is niet de grootste, maar wel erg hoog en dik. Duidelijk nog niet afgepaaid.

Nog geen half uur later krijgt ook Leon weer een aanbeet terwijl hij net bezig is zijn andere hengel opnieuw te beazen. Het voelt tijdens de dril als een stevige vis en ook voor Leon is daar nu zijn eerste vijftiger kopvoorn. Met 52cm ook voor Leon een mooi PR.

Daarna valt het weer stil en pas ruim 2 uur later weet Leon nog een kleine kopvoorn van 35cm te vangen op een in een halibut flavour gesoakte pellet. Het regent nog steeds onafgebroken. Om een beeld te schetsen hoe het tekeer ging, zie onderstaand filmpje:

Tegen 19:00 besluiten we maar even op te gaan warmen in de caravan en wat te gaan eten. Als we de puf hebben gaan we na het eten nog even vissen. We vinden dat we vette hap verdient hebben en lopen naar de snackbar naast de camping, maar die blijkt dicht te zijn! Dat is balen, maar met wat we nog in huis hebben weten we dan toch nog een soort van maaltijd te bereiden.

Het eten, een kop koffie en de verwarming uit de caravan doen ons goed en we besluiten het tegen 21:00 toch nog even een paar uurtjes te proberen. Het grote wonder is geschied, want het wordt langzaam droog. Na 13 uur onafgebroken regen is dat wel erg prettig.

In de schemering krijg ik weer een paar felle tikken op de top en vang ik deze kopvoorn van 49cm. Weer op een spicey sausage pellet.

Daarna is het afgelopen met de actie en tegen 22:30 gooien we de handdoek in de ring. Dit keer gelukkig geen blank. Ieder 4 vissen waaronder een paar mooie exemplaren, maar voor het aantal geviste uren is dit wederom een mager resultaat. We besluiten de spullen te laten staan aan de waterkant (onder de paraplu). Morgenmiddag de terugreis en daarvoor nog maar even een paar uur vissen vanaf de camping. De resultaten van vandaag geven natuurlijk niet veel vertrouwen, maar omdat er ook nog gepakt moet worden en we feitelijk niet genoeg brandstof hebben om ook nog door de omgeving te gaan rijden is dit toch het plan.

Dag 4: vissen vanaf de camping en vertrek
De volgende dag beginnen we natuurlijk met wat inpakken en halen we even ontbijt bij de supermarkt. De benzinepompen hebben nog steeds geen brandstof en dus belt Leon met zijn leasemaatschappij. Na wat heen en weer gebel regelen zij uiteindelijk dat er een Belgische wegenwacht 20 liter diesel komt brengen. Dat is geruststellend en dus kunnen we met een gerust hard nog even een paar uurtjes vissen.

Omdat we nogal wat gekiemde hennep over hebben die we niet mee terug willen nemen maken we met de overgebleven schapenbix, een paar scheppen knoflookpoeder en wat aarde uit een molshoop dit voer (vooral dus bedoeld om hennep te kunnen brengen). Met de hand werpen we enkele tientallen ballen in het water. Eens kijken of deze wanhoopspoging nog wat oplevert.

Het water stroomt wat harder dan gisteren (waarschijnlijk door die enorme hoeveelheid regen), maar de korfen blijven nog steeds goed liggen. De aanbeten laten nu echter nog langer op zich wachten. De ochtend gaat aanbeetloos voorbij en de moed zakt ons in de laarzen. Het weer is wel een stuk beter en met een mager zonnetje kunnen de spullen ook nog een beetje drogen voordat ze de auto ingaan. Als tegen 14:30 de wegenwacht is geweest met brandstof hebben we beiden eigenlijk geen motivatie meer om nog langer door te vissen en we gaan rustig aan opruimen. Zoals zovaak is dat natuurlijk het moment voor een aanbeet en op de valreep weet ik nog deze kopvoorn van wederom 49cm te vangen op de zoete butterschotch miniboilies. Een mooie afsluiter van dit taaie weekend.

De reis verloopt voorspoedig afgezien van wat drukte rond de grote Belgische steden en Leon zet mij om 20:00 af in Zwolle.

Conclusie

Een schitterend avontuur dat ik voor geen goud had willen missen. Leon en ik zijn allebei gelijk gestemden met maar 1 doel tijdens zo’n reisje: zoveel mogelijk uren vissen. De resultaten zijn zeer mager te noemen natuurlijk, maar gelukkig zaten er wel een aantal mooie exemplaren bij. Op de terugreis heb ik wat zitten appen met Tim Janssen en die gaf aan dat dit water in mei erg lastig kan zijn. Dat gaf ons toch ook weer een goed gevoel dat het niet helemaal aan onszelf lag (behalve dat we de verkeerde periode hebben gekozen). Tim gaf aan dat september feitelijk de maand is om hier te gaan vissen. Dus Leon: dat gaan we doen!! Ik heb er nu al zin in. Bedankt voor dit weekend in ieder geval, dat nemen ze ons niet meer af 😉

Tropisch bootvissen op Bonaire

Op 12 januari 2016 begon eindelijk onze lang geleden geboekte vakantie naar het zonnige Bonaire. In de meest deprimerende koude maand van het jaar lekker naar de zon, wat een heerlijk vooruitzicht. Mijn vriendin Liesbeth heeft tussen 2001 en 2003 gewoond op dit eiland en na al die verhalen wilde ik het ook eindelijk wel eens zien. Hoofddoelen waren zonnen, het eiland bekijken, snorkelen, misschien een keertje duiken, lekker eten etc. Kortom gewoon genieten van een tropische vakantie. Vantevoren had ik mij nog wel even verdiept in eventuele vismogelijkheden. Ik kwam er al snel achter dat je dan aangewezen bent op de big-game charters. Kosten voor een dag vissen komt dan tussen de $500 en $800. Je zit dan met 4 a 6 man op een boot en na wat ik later hoorde mag je dan blij zijn met 2 aanbeten op een dag. Als je dat combineert met golven van soms wel 5 meter dan is dat niet een manier van vissen waar ik blij van wordt. Kortom: vissen in deze vakantie had ik eigenlijk afgeschreven.

Na de vlucht van 10 uur stapten we uit het vliegtuig en de warmte viel als een warme deken over ons heen. Wat een heerlijk gevoel. Door het altijd aanwezige windje is het zeer goed uit te houden. Een dag na ons kwamen ook mijn schoonzusje en zwager op het eiland. Met hen hebben we de dag daarna gelijk een eiland tourtje hebben gedaan met de huurauto. Ook mijn schoonzusje heeft hier 2,5 jaar gewoond en de dames konden ons dus veel vertellen en de bezienswaardigheden laten zien.

De beroemde ‘slavenhuisjes’


Leguaan, bijna net zo zeldzaam als mussen in Nederland 😉


Bergen met zeezout, groot export product van het eiland


Gotomeer (zout), foerageer- en broedgebied voor Flamingo’s


En de bijbehorende flamingo’s

Kortom, lekker de toerist uithangen dus. Tijdens het snorkelen komen we tientallen vissoorten tegen, maar de drang om ze te vangen heb ik niet. Gewoon lekker kijken en genieten.

Naast de eerder genoemde toeristenbezigheden zijn mijn schoonzusje en zwager vooral gekomen om te kite-surfen. Spijtig voor hen was dat deze week de wind niet krachtig genoeg was, dus van kiten kwam niet veel terecht. Wel gingen ze met enige regelmaat naar ‘het kitestrand’ om te kijken wat de status aldaar was. Mijn zwager Mathijs kwam daar iemand tegen die druk bezig was om de kaak uit een haaienkop te snijden (schoongemaakt super voor aan de muur natuurlijk). Deze kop was dezelfde ochtend achtergelaten voor lokale vissers.

Ze raakten aan de praat en de ‘ontkaker’ bleek Peter te zijn, een Nederlands kite instructeur, die al enkel jaren op het eiland woont. Als het niet waaide bleek hij veel te vissen vanuit te boot die hij trailert vanaf het kitestrand. Nog mooier is dat Peter tegen vergoeding ook opstappers meeneemt! Toen Mathijs mij dat ’s avonds vertelde, met de mededeling dat we de volgende ochtend meekonden hoefde ik niet lang na te denken natuurlijk.

Maandag 18-01-2016
De volgende dag stonden we tegen 9:00 op het kitestrand en even later kwam Peter ook aanrijden met de boot. Een ‘simpele’ Carolina Skiff met een 15pk motor.

Peter had voor ons beiden een hengel meegenomen. Het plan was trollen met als doel tonijntjes vangen. Daar hadden we wel oren naar, want hoewel ik normaal altijd ‘Catch and Release’ vis, wilde ik nu wel eens een vers maaltje sashimi vangen.

Als setup had Peter voor een beiden een stevige, maar zeer lichte hengel met high-end Daiwa molens in 4000 / 5000 model, voorzien van een 80ponds PE lijn. Deze lijn had een kleurindicatie (elke 10 of 25m een andere kleur), zodat je weet hoeveel lijn je hebt uitstaan. Onderaan de hoofdlijn zat een zeer dikke 1,5 m fluorcarbon leader en tenslotte een korte stalen onderlijn (voor de baracuda’s). Onderaan deze stalen onderlijn geen wartel, zoals we hier in het zoete water gewend zijn, maar een splitring. Peter vist hier al enige jaren en heeft door schade en schande ontdekt dat je materiaal hier ‘top of the bill’ moet zijn om de keiharde aanbeten en runs van sterke zeevissen op te vangen. Peter had nog geen enkele wartel gevonden die de krachten aankon. Wellicht dat grote ‘zeewartels’ het houden, maar aangezien het kunstaas bestaat uit kleine zoetwaterplugjes (Rappala taildancers etc.) is dat geen optie, omdat dat alle actie uit het kunstaas haalt. Een splitring is dan natuurlijk een zeer stevige, maar toch verfijnde optie. Deze doordachtheid gaf mij al gelijk het gevoel dat we hier met een ‘visgids’ te maken hebben die weet wat ie doet.

Na het traileren en de nodige uitleg beginnen we met trollen met dieplopers. Gewoon de plugjes die we hier voor snoekbaars op de rivieren gebruiken. Wel waren ze allen voorzien van stevige splitringen en zeewater bestendige haken. We trollen ze een flink eind achter de boot (50 a 60 meter), want zo vertelde Peter, tonijn is een schuwe vis die zich laat wegjagen door motorgeluid. We trollen langs de rand van de ‘drop-off’. Dus waar het water naar grote diepte gaat. We zigzaggen wat naar dieper water en weer terug. Verschil met het trollen in Nederland is dat de snelheid hoger ligt (geen stationair gepruttel als hier) en dat je veel agressiever actie in je kunstaas brengt. Als ik hier trol op snoek of snoekbaars geef ik ook wel rukjes aan het kunstaas, maar ik ga niet zo tekeer zoals Peter ons heeft voorgedaan. Het eerste half uur zijn er geen aanbeten, maar Peter vertelt ondertussen wat over zijn avonturen hier hoe het er onder water uitziet qua structuur (daar zit een bult, daar een stroomnaad, daar kuil etc.) M.a.w. Peter kent het water behoorlijk goed. Hij vertelt ook dat ie vrij minutieus de boel in kaart heeft gebracht door op diverse plekken zware pilkers te laten zakken. Met de eerder genoemde lijn met kleurindicatie kom je je er dan al snel achter wat de dieptes zijn.

Na het eerste half uur wijst Peter ons op zeevogels die het water induiken als we goed kijken zien we nu ook springende aasvis. Dit duidt duidelijk op roofvis (waarschijnlijk tonijn) die van onder een school aasvis naar de oppervlakte jaagt. Onmiddelijk wordt 1 van onze hengels voorzien van een pilkerachtig stuk kunstaas. Iets zwaars wat lekker ver geworpen kan worden. Peter legt uit dat als we weer zo’n school aasvis zien bovenkomen we zo dichtbij mogelijk proberen te komen en dan moet dat aasje zo dicht mogelijk bij of nog beter over de school heen geworpen worden. Dan binnenhalen en het is direct vis of niks. Te dichtbij komen, of door de school heen varen kan dus niet, want zoals eerder gezegd is tonijn schuw. We varen wat rond en er komt weer een school aasvis boven. We zijn redelijk in de buurt en we komen binnen werp afstand. Ik doe een eerste worp, maar ik mis finaal het doel. De scholen verdwijnen als bij toverslag en komen dan opeens 200 meter de andere kant op weer boven. Vissen kunnen ongekende snelheden halen. Terwijl we rondvaren trolt Mathijs rustig door en ik sta (of zit) werpklaar. Er komen nog twee scholen boven. Ik mis er 1 en de ander is alweer weg, voordat ik kan werpen. Dan is Mathijs aan de beurt. Er komt weer een school boven en Mathijs werpt finaal mis……. Peter maakt er een opmerking over dat dat wel een heel slechte worp is, Mathijs draait binnen en bam, toch vis. Het is niet heel groot merkt Mathijs en inderdaad draait hij evenlater een klein ‘black fin’ tonijntje vinnen. Omdat het nu pas de eerste vis is twijfelen Mathijs en ik om hem mee te nemen, ondanks de maat. Peter geeft de doorslag door aan te geven dat je dergelijke kleine vis moet laten zwemmen. Deze krijgt nog tijd om zich voort te planten.

We gaan verder Mathijs neemt de trollhengel weer over. We zitten in een gebied waar steeds scholen aasvis bovenkomen, maar we kunnen ze niet altijd op tijd bereiken. Dat er in de buurt wel tonijn rondzwemt merkt mathijs aan het feit dat ie weer een beuk krijgt. Wederom een black-fin tonijn en deze keer van het formaat eetbaar en dus gaat deze in de coolbox.

De aanwerpbare scholen blijven even uit de buurt en Peter voorziet mijn hengel ook weer van een trollplugje. Deze is iets zwaarder als de eerdere, dus er kan in geval van een school dichtbij ook nog iets beter mee geworpen worden. Even later heb ook ik mijn eerste black-fin tonijntje te pakken tijdens het trollen. Deze is lekker aan de maat en geeft goed partij. Het zijn lekkere sterke visjes, maar geen probleem voor het gebruikte materiaal.

Omdat we per uur betalen en Mathijs een uurtje vissen wel mooi vind geeft ie de hengel over aan Peter. Ik wil nog wel even doorgaan en al snel pak ik weer een tonijn. Peter weet dat het scholenvis is en dus moeten er meer in de buurt zijn. Hij haalt dan ook niet gelijk binnen maar zegt: “Even een double hookup”. Hij heeft het nog niet gezegd of we staan plotseling allebei vis te drillen. En even later verdwijnen er weer 2 black-fin tonijnen in de coolbox.

Double hookup!

Vlak daarna komen er weer wat scholen aasvis naar boven en we kunnen dichtbij genoeg komen om te werpen. Ik maak een slechte worp naast de school, maar toch vergrijpt een tonijn zich vrijwel onmiddellijk aan de plug. Dit is een ander soort (ik ben even de naam vergeten) en Peter verteld dat deze nog roder is van kleur dan de black-fin en uitermate geschikt is voor sashimi.

Peter haakt even later ook nog een redelijke tonijn, maar deze verspillen we vlak voor de boot. Hierna blijven de ‘aasvis erupties’ uit en we moeten langzamerhand weer terug naar het trailer strand. Dat doen we trollend, waarbij ik helaas niks weet te vangen. Peter vangt nog een mini tonijntje die weer terug gaat. Daarnaast komen er nog 2 kleine typische rifvissen boven. Eert deze ‘lizard fish’. Dit is een klein visje (ongeveer 25cm), maar je ziet de enorme bek waar heel wat in kan verdwijnen. Deze bodemvisjes komen het kunstaas halen wat zo’n 10 meter boven hen langskomt.

Lizard Fish, past genoeg eten in

Even later komt deze ‘grouper’ boven. Deze kan serieus groot worden. zoals Peter omschrijft: ‘een regenton met vinnen’. Beide soorten gaan natuurlijk terug.

Grouper

Uiteindelijk gaan we aan wal met 5 tonijnen. Peter verwijderd voor ons de ingewanden en laat ons zien hoe we ze verder schoon moeten maken.



Prachtige verse shashimi filets

Ik vraag Peter ook eens de maaginhoud te laten zien en dit is het resultaat: Allerlei kleine half verteerde visjes. Dat zijn dus de scholen aasvis die we steeds boven zagen komen.

Maaginhoud

Aangezien er deze week nog geen wind verwacht wordt en Peter dus niet hoeft te werken als kite-instructeur, geeft ie aan dat hij nog wel een keer gaat vissen deze week. Ik besluit dan wat langer mee te gaan, waarbij we ook wat andere technieken kunnen gaan proberen om nog wat meerdere soorten te vangen. Tenzij de wind onverwacht toch aanwakkert zullen we woensdag of donderdag op pad gaan.

Zo blij als kinderen sms’en en Mathijs en ik naar de meiden dat we vanavond verse vis eten. Thuis zijn we nog een paar uur aan het snijden, waarbij we nog bezoek krijgen van een zeer schichtige kat, die zich te goed doet aan wat reststukjes. Resultaat is dit bord vol super verse tonijn waar we 2 dagen van hebben gegeten met z’n vieren. Een waar feestmaal.


Sashimi time!

Zoals eerder gezegd ben ik normaal altijd van het ‘catch and release’, maar op deze manier gevangen en op zo’n eiland geeft het wel een heel speciaal gevoel.

De volgende dag krijg ik van Peter een appje met de vraag of ik vandaag ook kan vissen. Helaas voor mij zie ik dit appje pas in de middag (zeer slecht wifi hier) en ben ik dus te laat. Later op de dag stuurt hij me een foto van de vangsten:

Grote Mahi Mahi’s gevangen aan de oppervlakte! Dit is balen, want dit loop ik dus mis. Peter geeft aan dat het beter is woensdag uit te varen, ivm wind verwachting op donderdag.

Woensdag 20 januari 2016
Met de foto’s van de Mahi Mahi’s in mijn hoofd meld ik me om 9:00 op het kitestrand. Ik hoop dat het vandaag net zo’n succesvolle dag is als gisteren, maar het blijft vissen. Peter vertelde dat de Mahi Mahi’s gewoon 2 meter naast de boot aan het jagen waren. Het kunstaas werd gegrepen op het moment dat het het water raakte. Ze hadden er ook nog 1 verspeeld en daarnaast nog wat andere vissoorten gevangen.

We begonnen wederom met trollen en nadat we bijna tegen een schildpad aanvaren die lucht kwam happen had ik al snel de eerste vis. Een kleine ‘lizard fish’ die direct weer terug mocht zonder foto. Vlak daarna een veel hardere beuk en ik had voor mijn gevoel iets groots aan de haak. Even later kwam er een vis naar boven die veel kleiner was dan ik verwacht had, maar dat geeft dus aan hoe sterk zeevis is. Deze prachtige ‘Bar Jack’ mocht na de foto weer vrolijk rondzwemmen.

Het begin is hoopgevend en hopelijk dienen de grote vissen zich ook aan. Het trollen levert niet veel meer op en Peter besluit om het eens jiggend te proberen met pilkers. Hij legt uit hoe het werkt: de boot wordt stationair in zijn achteruit gezet, waardoor we min of meer stil liggen. De Pilker van 60 a 80 gram moeten we gewoonweg naar beneden laten zakken. Als de bodem bereikt is (zo’n 80 meter onder ons!) stevig ‘zwiepend’ met de hengeltop naar boven rossen, waarbij de pilker steeds even ‘dwarrelt’ (beter als dit kan ik het niet uitleggen) . Peter doet het een paar keer voor en geeft aan dat het niet helemaal naar de oppervlakte hoeft. Het gebeurt op de eerte 20 meter vanaf de bodem of helemaal niet. Nu is de eerder genoemde kleurindicatie op de PE lijnen erg handig, omdat je dan weet waneer je 20 meter hebt opgehaald. Ook krijg je een idee op welke dieptje je vist. Deze visserij is een kwestie van 2 a 3 keer proberen en als je niks vangt een stukje verderop of wat dieper / ondieper vissen.

Al snel krijgt Peter (duidelijk de degene die deze visserij goed beheerst) een gigantische beuk. Zijn pilker is bij de eerste molenslag op 80 meter diepte te grazen genomen. Aan zijn euforie merk ik dat hij ook verrast is door de kracht van de aanbeet. Hij heeft geen idee wat er aan de andere kan van de lijn zit, maar het voelt lomp. Eenmaal aan de oppervlakte ligt ie te ‘knorren’ (ik heb later gelezen dat deze vis daar bekend om is, ook onderwater kan je dat schijnbaar horen soms) en neemt nog even doodleuk een run van 25 meter de diepte in. Uiteindelijk blijkt het te gaan om een ‘Queen Trigger Fish’. Een prachtige tropische vis.

Queen Trigger Fish

Wel een groot exemplaar van deze soort (de max is 60cm), maar veel kleiner dan de dril deed vermoeden. Peter heeft een dergelijk vis slechs 1 keer gevangen (wat kleiner), dus hij is er zeker blij mee. Peter steekt even zijn tang in de bek van de vis en deze begin onmiddelijk keihard te bijten. Geen grote muil, maar wel verstandig je vingers er een beetje bij vandaan te houden. Ook apart is dat de huid van de vis leerachtig ruw aanvoelt. Nodeloos te zeggen natuurlijk dat ook deze vis na de foto weer terug is gezet. Later heb ik nagelezen dat deze vis voor de mens zelfs giftig is om te eten.

We ‘verticalen’ verder en even later vangt Peter weer een soort die we nog niet aan boord gehad hebben.

Onbekende soort

Peter kent de naam van deze vis niet en tot op heden weet ik ook nog steeds niet wat het is. Wel een mooie beestje die weer snel mag zwemmen. Ik weet met deze methode geen vis te vangen en ook bij Peter valt het stil. We besluiten nog een klein stukje te trollen waarbij Peter een vis lost en ik een aanbeet krijg die niet blijft plakken. Dan gaan we op volle snelheid naar een stek waar we vanuit de boot werpend barracuda kunnen vangen. Het trollen levert niks op en dus gaat het gas er even op. Prachtig in deze wateren is dat de vliegende vissen met je meevliegen. ik heb dit nog vastgelegd op film, maar helaas is het allemaal niet goed zichtbaar op het filmpje :-(.

Aangekomen bij de stek Legt Peter wederom de visserij even uit. We vissen met simpele ondiep lopende polder plugjes, maar ipv rustig vissen zoals in de Nederlandse polders moet je ze keihard op hoge snelheid naar binnen rossen. Peter vangt bij de eerste worp gelijk een barracuda van 60 a 70 cm Tijdens de dril komen z’n maatjes even polshoogte nemen wat al die commotie toch is. Prachtig om te zien in het helderee water. Zodra je je plug er naast mikt draaien ze er naartoe om de potentiële prooi te pakken. Naast de boot pakken ze het aas echter niet. Het zijn imponerende vissen, met een vervaarlijk gebit. Een paar worpen later is het voor mij nu ook raak, maar deze verpeel ik (uitgebogen haak blijkt later). Peter pakt er nog één en ik krijg wat volgers die meezwemmen tot aan de boot. Gelukkig is het dan ook raak voor mij en kan ik mijn eerste barracuda landen van 60 a 70cm. Het zijn net snoeken, zowel qua looks als qua vechtgedrag. De aanbeten zijn echt keihard. Ik heb er geen foto van gemaakt, want we zouden er zo ‘nog wel even een paar bijvangen’. Helaas niet dus, want zo fel als deze vissen in eerste instatie toehappen, zo snel stopt het ook. Alsof ze het doorhebben. Daarom maar deze internet foto, zodat jullie begrijpen wat ik bedoel:

Bron: http://bigfishesoftheworld.blogspot.nl

We proberen nog wat worpen en plekjes en trollen nog 1x langs de stek, waarbij Peter nog een beuk krijgt die niet blijft plakken.

We varen op hoge snelheid terug naar de eerdere stekken richting het kitestrand en besluiten het laatste uurtje te trollen, zodat we meters maken. Helaas blijkt de vis er vandaag verder geen zin meer in het hebben. We varen nog een behoorlijk eind tot vlakbij de plek waar het eiland de bocht omgaat. De zee wordt daar gelijk een stuk ruiger, maar de vissen worden er verder niet hongeriger van. We slalommen wat van dieper naar ondieper water, maar we weten ze niet te vinden. We lullen ondertussen (net als de rest van de dag) over vissen en Peter legt me ook uit waarom de wateren hier zo rijk aan vis zijn: grote commerciële visserij is er niet. Alleen lokale vissertjes die met handlijnen kleine hoeveelheden vis vangen. Daarnaast is het speervissen verboden, waardoor de riffen vlak onder de kust ook vol met vis blijven zitten.

Ik merk aan mijn bijna rode benen dat de zon nu echt op zijn krachtigst is en het komt dus ‘goed’ uit dat de visdag erop zit. We varen naar het kitestrand en ik waad naar de kant, waar de volgende opstapper alweer klaarstaat.

Samenvattend een prachtige halve dag vissen. Geen grootse vangsten (een dag te laat opgestapt dus 😦 ), maar wel 5 verschillende soorten aan boord gehad en veel geleerd (al kan ik het in Nederland niet echt gebruiken ben ik bang). In tegenstelling tot de eerdere visdag hebben we vandaag geen enkele oppervlakte activiteit bespeurd (vluchtende aasvis / duikende vogels), waarmee dus duidelijk wordt dat ook hier de ene visdag niet de andere is.

Peter, bedankt voor deze 2 visdagen. Dit was wel een onverwachte verrassing voor mij deze vakantie en ik had ze niet willen missen. Mocht ik nog een keer naar Bonaire gaan (wat ik van harte hoop) dan zal ik zeker contact met je opnemen om een visdagje in te plannen.

Mocht je als lezer van dit verslag ook naar Bonaire gaan en je wil dit ook meemaken dan kan je Peter eventueel benaderen via facebook: https://www.facebook.com/peter.tuinman.1?fref=ts

Als je mij even een berichtje stuurt, mag ik je ook zijn telefoonnummer geven.

Lekker bootdagje

Het roofvisseizoen is alweer een tijdje bezig, maar echt veel visuren heb ik dit seizoen nog niet gemaakt. Ruim maand geleden ben ik met Marco en Henk nog wel naar ons favoriete veenplassengebied geweest om te snoeken. Met 2 huurbootjes konden we daar alleen wat 60ers bemachtigen. Vandaag 28 november had ik met Henk bij dezelfde plek afgesproken. Voor ons allebei een uurtje rijden en om 20:30 waren we ter plaatse bij de bootverhuur. De vorige keer hadden we ons alleen op trollen met kunstaas gericht. Vandaag hadden we als extra backup ook de doodaasspullen meegenomen. Henk had de aasvis levend in een emmer met zuurstofpompje. Lekkere verse vis op het menu vandaag dus.

Nadat de bootverhuurder het water even uit de boot gepompt had (Henk begon natuurlijk gelijk te pochen over zijn boot zie zelflozend is 😉 ), konden de spullen aan boord en kozen we het ruime sop. Een vreemde situatie dit keer, omdat ik besloten had dat ik vandaag maar eens ging sturen. Ik moet het toch een keer leren. Meestal nemen Henk of Marco automatisch plaats achter het stuur (en ik protesteer dan natuurlijk niet). Henk liet in de haven zijn pikefighter al los, maar ik besloot even te kijken hoe zo’n boot zich gedraagt. Ja, best bizar eigenlijk. Ik heb al vele, vele uren vanaf de boot gevist, maar nog nooit gestuurd. Een schande! Toen we éénmaal op ons favoriete stuk waren kon ook mijn plug gaan zwemmen. Dit favoriete stuk betreft hier een ‘vaart’ tussen de legakkers en het een grote plas water.

Door ervaringen in het verleden begin ik hier bijna altijd met een zwarte Joe Bucher Shallow Raider van 7″. Het is Henk echter die na koud een paar minuutjes varen een beuk krijgt. Gelijk al op het eerste kruisinkje. Voor mij natuurlijk een test of ik goed kan omgaan met de ‘stress’ van de boot in bedwang houden tijdens de dril van een vis. Dat gaat allemaal prima en na een korte dril en een makkelijke onthaking (ook wel eens fijn), mag deze mooie vis van 72 centimeter op de foto en daarna weer zwemmen.

Goede start, maar dat zegt niet altijd wat helaas. We maken onze ‘drift’ af en aan het einde van het vaartje krijg ik ook nog een overduidelijke aanbeet, maar die blijft niet plakken. We keren en varen dezelfde route terug. Henk en krijgt tussendoor ook nog wel wat onbestendige actie, maar of het vis of bodem / takken is is moeilijk te zeggen. Een uurtje na de eerste vis echter krijgt Henk wederom een harde aanbeet. De vis rolt zichzelf in de onderlijn, maar Henk kan hem / haar verder redelijk probleemloos naar de boot krijgen. Precies 80cm geeft de meetmat aan.

Prima aan de maat de vissen tot nu toe. Geen monsters, maar niet van die frietjes als de vorige keer. Een half uurtje verder zijn we weer bijna bij het andere keerpunt. Ik ben qua aas ondertussen geswitched naar een Rapalla SSR ook ik krijg die verlossende beuk. Het voelt als een redelijk vis en ook deze rolt zich weer in de onderlijn, maar na korte tijd kan ik haar toch in de kieuw pakken. Bij de eerste aanblik hopen we op een 90er, maar de meetmat is onverbiddelijk en geeft 86cm aan. Prima vis en ook al redelijk vol.

Om de eerste en de derde vis van ongeveer hetzelfde stuk komen (een stuk van ongeveer 500 meter) besluiten we hier meerdere keren overheen te trollen. Na een kwartier heeft Henk dan ook alweer een vis te pakken. Dit keer een 60er (maximaal, niet gemeten). Maar ze mag toch even haar tandjes laten zien op de foto.

We trollen nog een keer of 5, 6 heen en weer. Er is redelijk veel actie van missende aanbeten, maar er blijft niks plakken. Na verloop van tijd houdt dit op en besluiten we weer verder te varen. Het is prima vol te houden op het water. Het waait hard, maar we varen bijna continue in de luwte. Daarbij is er ook nog een heerlijk zonnetje, waardoor het gewoon genieten is.

We varen nog een keer heen en weer op ‘onze’ route, maar zonder resultaat. Af en toe moeten we de lijnen binnenhalen, omdat er niet te vissen is vanwege de bladerpakketten. Dit zijn gelukkig steeds maar vrij compacte gebieden.

Omdat het met trollen rustig blijft qua vis besluiten we aan te leggen op de plek waar we tot nu toe 3 van de 4 vissen gevangen hebben. Lunchen en even de aasvissen laten zwemmen. Omdat we onze trol hengels ook even snel ombouwen, kunnen we ieder met 2 hengels in de weer. De benodigde aasvissen worden met een ferme klop ‘gelegaliseerd’. We vissen natuurlijk niet met levende aasvis, al kan Henk als oude stempel visser nooit nalaten te zeggen hoe goed dat werkt. Gelukkig ben ik er om hem in toom te houden ;-). Al snel dobberen er 4 dobbers en ga ik in de weer met het klaarmaken van de voor ons klassieke broodjes knakworst. Na verloop van tijd begint één van de dobbers van Henk tekenen van leven te vertonen. De dobber schiet steeds kort onder maar komt gelijk weer boven daarna. Het is een vrij lichte snoekbaarsdobber dus even denken we dat de aasvis misschien nog niet heelmaal dood is. Deze ligt er echter al 20 minuten in, dus dat kan het niet zijn. Na een minuutje houdt het op. Het lijkt er sterk op dat er een baars heeft lopen knabbelen. De voorn is verder niet beschadigd, dus verder vissen dan maar.

Na de lunch en zonder enige aanbeet besluiten we driftend op de wind hetzelfde stuk nog maar eens af te vissen met doodaas. Dit keer gaat Henk achter het roer. Alleen corrigerend met de motor weten we zo lekker rustig ons doodaas achter ons aan te slepen. Op een gegeven moment ligt de boot een beetje raar schuin op het water. Henk wil dit even corrigeren en vraagt mij zijn dobber in de gaten te houden. Ik kijk naar de plek waar ik die verwacht en zeg hem dat er helemaal geen dobber is. In die 2 seconden wat wij met elkaar aan het praten waren is die er snel vandoor gegaan. Henk wacht even, maakt contact en zet de haak. Een klein snoekje van 62cm had aasvis van Henk gevonden. Na snel onthaken mocht ook deze vis weer snel zwemmen. Een foto was niet nodig.

We besluiten het laatste uurtje weer te gaan trollen, want het doodaas brengt ook niet wat we er van verwachten. Helaas weten we op deze manier ook niks meer te vangen en om 16:00 leggen we weer aan in de haven. Met in totaal 5 vissen was het niet een topdag qua vangsten, maar vooral de ochtend had lekker wat actie. Met een lekker zonnetje was het een heerlijke visdag, dus mij hoor je niet klagen. Henk bedankt voor de leuke dag, eens kijken of we dat dit seizoen nog een keer kunnen doen.

Laatste barbeelsessie van 2015

Door omstandigheden (en keuzes) heb ik in 2015 slechts 3 barbeelsessies gevist. Gelukkig had ik vandaag 11 oktober nog tijd voor vermoedelijk de laatste sessie van dit seizoen. De weersvoorspelling was stralend zonnig weer, maar wel koud met een straf oostenwindje. De avond vantevoren al druk in de weer met het voer voorbereiden. De beoogde tactiek was zeer veel voeren in de hoop dat de vis bezig is met volvreten voor de winter. Het voer bestond uit Sonubaits Hemp and Halicrush met wat Ringers Dark. Dit aangemaakt met het kookvocht van gekiemde hennep. Voor de rest een flinke schep knoflookpoeder voor de geur. Qua groffe bestanddelen een grote hoeveelheid pellets, een blik mais, een grote pan gekiemde hennep en een blik smac welke ik door een voerzeef had gedrukt, zodat kleine blokjes ontstaan.

Omdat de nacht koud was, besloot ik wat later in de ochtend te beginnen als de zon al op volle kracht schijnt. Rond 10:00 was ik op de beoogde stek, maar helaas was deze bezet. Balen, want dit is een goede najaarsstek. Toen maar uitgeweken naar mijn zomerstek, wat toch weer 20 minuten rijden + 15 minuten lopen was. Eenmaal op ‘mijn’ krib aldaar zag ik dat het water extreem laag stond. Op onderstaande foto is dat mooi te zien. Ik sta op de krib, maar mijn stoel staat er een paar meter voor. Eerder dit jaar heb ik hier gevist en toen klotste het water tegen die grote steen op de voorgrond.

Zeer laag water

Zoals eerder gezegd wilde ik grof gaan voeren, dus per stek bracht ik 15 a 20 grote korven voer. Helaas kwamen er tijdens het voeren meerdere schepen langs (meestal is het rustig op zondag). Erg irritant, omdat daarmee natuurlijk een groot gedeelte van het voer weggezogen wordt. En aangezien 20 worpen met een 180grams korf best zwaar werk is wordt je daar niet blij van ;-).

Na de voercampagne kon ik eindelijk gaan zitten en kom ik er achter dat er inderdaad een frisse oostenwind staat, maar met de zon er op is het toch wel heerlijk zitten. De eerste uurtjes gaan voorbij zonder enig tegen van leven. Dus ik wissel wat van aas en voer wat bij. Tegen 14:30 een vrij rustige aanbeet op de kortbij hengel. Ik vermoed winde en als ik de hengel pak voel ik duidelijk vis en het kopschudden bevestigt mijn vermoeden. In de harde stroom is het nog een aardig gewicht, maar omdat ik winde vermoed doe ik rustig aan. Dan gaat de vis plotseling hard tegen de stroom in zwemmen. Iets wat helemaal niet bij winde past! Een moment later komt de vis boven en ik zie dat het een lekkere dikke barbeel is. Voor de kant wordt er nog wat tegengesputterd, maar dan kan ik het net er onder schuiven. Een lekker dik exemplaar van 68cm cm. Hij leek groter, maar dat kwam denk ik doordat het zo’n volle vis is. Na het fotomomentje een korte reanimatie zwom ze met een krachtige slag van de staart weer de diepte in. Gevangen op een Sonubaits ‘Hemp and Spicy sausage’ pellet.



Eerlijk gezegd had ik deze vis niet meer verwacht, gezien het feit dat er geen enkele actie te bespeuren was hiervoor. Aangemoedigd door dit succes snel de korf weer te water en hopen op meer. De doodse stilte breekt echter weer aan. Ik wissel wat met aas en verplaats de korven wat verder of wat dichterbij, maar het helpt niet. Op een gegeven moment besluit ik maar eens een soort popup te maken van een 15mm boilie i.c.m. met een gele drijvende imitatie pellet, maar ook dat soort trucjes werken vandaag niet. Ik besluit nog maar eens 10 korven voer per stek te brengen. Een soort slotoffensief zeg maar. Natuurlijk komen vlak nadat ik daarmee klaar ben 2 grote diepgeladen boten voorbij. Tegen de stroom in, dus enorm zuigend. Dat verzin je niet. Er was al enkele uren geen schip voorbij gekomen en dan dit.

Op de dichtbij hengel zit op een gegeven moment duidelijk vuil op de lijn. Bij binnenhalen echter blijk ik gewoon de vangst van het jaar te hebben! Een prachtige roos heeft zich vastgeprikt op de haak. Dat is een PR die nog wel even blijft staan dacht ik zo!

Helaas is dit het laatste wapenfeit van de dag en om 17:00 is het tijd om op te ruimen. Geen wilde dag, maar toch weer een mooie barbeel kunnen vangen. Het is ook geen visserij waarbij je tientallen exemplaren op een dag vangt (bij mij niet tenminste). Volgens seizoen weer verder en nu weer lekker aan het roofvissen.

Een dagje commercieel bezig zijn

Samen met vismaten Leon en Antoine (Twan) hebben we het plan opgevat om in juni 2016 een week te gaan meerval vissen in Spanje op de Ebro. Het is nog lang niet zo ver, maar in het kader van ‘voorbespreken’ hadden we besloten om dit dan gelijk maar te combineren met een dag vissen. Door verhuisperikelen kon Leon helaas niet, dus daarom op zaterdag 19 september met Twan afgesproken op één van de zogenaamde ‘commercials’ die Nederland rijk is: ’t Mun in Appeltern. Voor degenen die dat niet weten, een commercial is een afgesloten viswater waar je tegen betaling kan vissen op Karper. Bij ’t Mun zijn er 2 karpervijvers vijver 7 is de zogenaamde ‘vaste stok vijver’. Hierop zit alleen spiegel en schubkarper. Vijver 8 is bestemd voor alle hengelsoorten en bevat naast karper ook steuren tot ruim over de meter. Deze laatste vijver was ons doel. Wat ik nog wil opmerken over het commercial vissen: veel mensen denken dat het op dat soort water continue ingooien en ophalen is. Natuurlijk kan iedereen daar wel z’n visje vangen,maar wil je echt succesvol zijn en de grote aantallen vangen (wat ik wel als doel heb als ik daar ben), dan moet je werken voor je geld. Je ziet meestal ook een tweedeling in vissers aldaar: de ‘serieuze’ vissers die met een plan komen en de dagjesmensen die denken ‘even’ 20 karpers / steuren te komen vangen. Uitzonderingen daargelaten, valt dat meestal tegen.

Naast vissen en ‘vergaderen’ was het voor mij ook de vuurdoop voor mijn nieuwe viskist. Een ‘Preston Onbox serie 5 3D’ die ik sinds afgelopen week in mijn bezit heb. Thuis had ik deze al een keer volledig opgesteld en voorzien van aastafels, steunen etc., maar de praktijktest moest vandaag plaatsvinden.

Al om 6:30 was ik ter plaatse en ik was de eerste aan de vijver. Na de kist en overige zooi op het bijbehorende transport bevestigt te hebben, kon ik alles in 1 x meeslepend naar de stek lopen. Dat was de eerste test: krijg ik ik alles mee? Test geslaagd. We vissen eigenlijk altijd aan de ‘verre’ kant van de vijver (tov de parkeergelegenheid). De wat ‘luiere’ vissers gaan meestal aan de parkeerkant zitten, maar onze ervaring is dat de verre kant altijd meer vis oplevert. Even later arriveerde Twan ook en gingen we rustig opbouwen. Omdat ik thuis reeds had ‘geoefend’ ging dat redelijk snel. Alles lekker bij de hand en 3 hengels klaar om snel te kunnen wisselen.



Genoeg hengels mee

Voor ons beiden waren de de te gebruiken technieken vandaag:
– Feederhengel met een methodfeeder en korte onderlijn (ongeveer 10cm)
– Feederhengel met een bomloodje en een lange onderlijn (ongeveer 60cm)
– Pellet Waggler (voorgelode dobber waarmee je redelijk hoog in het water vist).


Pellet Waggler en Method feeder

Nadat we dagkaarten hadden gehaald, konden we beginnen. Twan besloot om te starten met flink wat korven voer brengen met de methodfeeder. Ik besloot te beginnen met het bomlood. Daarbij heb je geen voerkorf, maar creëer je een voerplek door gestaag, maar continue pellets bij te schieten met de katapult. Geen compacte voerplek, zoals met de feeder dus, maar een wat grotere plek, waar de vis hopelijk gaat rondzwemmen op zoek naar meer lekkers. Het is geen ruim gedekte tafel, waar de vis kan vreten wat ie wil. Nee, ze komen af en toe een pellet tegen en die moeten ze pakken, voordat de buurman hem heeft. Dat is de theorie natuurlijk. Sowieso is het wat commercials betreft pellets, pellets, pellets wat de klok slaat. (Ja Leon, dat heb ik van jou geleerd).

Pellets is voor de kweekkarpers op commercials ‘natuurlijk’ aas. Daar zijn ze mee groot gebracht. Op ’t Mun heb ik overigens ook altijd een blik SMAC mee. Een killer voor de steur, maar ook de karper is er gek op. Voor mij is bomlood overigens een techniek die ik dit jaar voor het eerst ontdekt heb.

Ondanks dat pellets de hoofdmoot zijn, besloot ik te beginnen met een groene ‘Neo Baits’ egg aan de hair. Het nieuwe heilige aas (als je Neo Baits zelf moet geloven). Letterlijk binnen 30 seconden klapt mijn top dubbel en kon ik even later mijn eerste spiegelkarper landen. Is het dan toch een wonder aasje? Nee, dat niet, want verder kwam er geen actie meer en besloot ik over te schakelen op de de pellet waarmee ik ook aan het schieten was (ook van Neo Baits, de groene versie). Twan haakte tijdens het voeren zijn eerste vis terwijl hij niet eens aas aan de hair had. Vals gehaakt in de rugvin, een ‘bijzonder’ begin noemen we dat ;-).

Zoals vaker in de ochtend op ’t Mun komt het niet echt snel op gang en is het zoeken naar de manier die snel vis oplevert. We pakken zo nu en dan een visje, maar het schiet niet echt op. Er zitten wel een paar mooie dikke exemplaren bij die de hengels mooi krom laten gaan


Na verloop van tijd besluit ik de waggler maar eens in te zetten. Voor degenen die dat niet kennen een korte uitleg. Je vist met een voorgelode dobber op een diepte van 30 tot 100 cm (dieper / ondieper kan ook natuurlijk, dobber kan schuiven). Aan de onderlijn met hair een harde pellet van 6 of 8mm in een baitband aan de hair. Het is één van de meest actieve manieren van commercial vissen, omdat je constant bezig bent. De bedoeling is dat je in een ritme komt van inwerpen, even wachten of de de dobber niet direct onder gaat, 3 pellets bij de dobber schieten en een korte ‘twitch’ zodat de aaspellet even beweegt, weer even wachten en als de vis niet bijt ophalen en de de hele riedel herhalen. Bij elkaar ligt je dobber tussen de 10 en 20 seconden in het water. Het mooie is dat de aanbeet meestal komt direct na het landen van je dobber. De karper reageert in de regel op de ‘splash’ van de dobber. Erg spectaculair natuurlijk, omdat het soms gepaard gaat met een kolk alsof er een snoek op je kunstaas duikt. Met het heel regelmatig bijschieten van pellets zorg je ervoor dat de vis omhoog komt om de zinkende pellets te pakken (en daarbij natuurlijk ook je haakaas). Door steeds weinig pellets te schieten creëer je voedselnijd. Er is immers niet veel eten en dus pakken ze onmiddellijk wat ze kunnen pakken. Als het ritme goed is en de vis gaat los, kan je soms elke worp vis hebben gedurende een periode. Dat vergt natuurlijk wel oefening en ik kan zeggen dat ik dat nu redelijk kan, maar ik zal mezelf geen ster noemen. Twan is een ander verhaal. De vorige keer op ’t Mun zat hij echt in een flow van om de worp vis. Het is ook zaak om ervoor te zorgen dat als je een vis drilt dat je het schiet ritme blijft volhouden om de vis actief te houden. Lastig, maar na wat tips van Twan gaat het me redelijk af.

Op de waggler pak ik redelijk snel een vis, maar het blijft bij die ene. Ik schakel dan weer over naar het bomlood. Ik wis daarmee op dezelfde plek als de waggler. Een groot gedeelte van de geschoten pellets zullen immers op de bodem terecht gekomen zijn. Ook Twan krijgt de vis niet dik op de waggler en wisselt de verschillende methoden af. Gedurende de ochtend pak ik snel na elkaar 2 vissen en een losser op een ‘Spicey Sausage’ pellet op het bomlood, maar dan valt het weer stil. Kort voor de kant (2 a 3 meter) heb ik ook een voerplekje gemaakt met losse pellets. Dit is meestal een plek die ik pas aan het eind van de dag ga bevissen, maar ik besluit het nu maar eens te proberen met de method. Dit keer niet alleen geweekte pellets, maar ook een blik SMAC wat ik door een voerzeef heb gedrukt als voer.

Aan de hair een blokje SMAC en met een onderhands worpje, ligt ie al op z’n plek. Binnen een minuut volgt er al een aanbeet. Een mooie steur van 97 cm kon de SMAC niet weerstaan. Dat het steur was snel duidelijk doordat ie tijdens de dril 2x boven het water uitsprong. Erg spectaculair gezicht.

Een beter foto dan dit is er niet helaas, omdat tijdens het fotograferen de hengel van Twan ook als een gek begon te stuiteren in de steun en hij zijn aandacht dus even moest verleggen ;-).

Tegen het eind van de ochtend heb ik iets van 6 vissen en Twan 4. Voor ’t Mun is dat slecht te noemen. We wisselen veel af en zoeken, naar de juiste methode / aas,maar we krijgen de vis niet echt aan de praat. Qua weer hebben we geluk, maar tegen 13:00 krijgen we een paar fikse buien over ons heen. De grote paraplu’s beschermen ons gelukkig, maar het is nooit fijn vissen vanonder zo’n obstakel.

Ondertussen is het in drukte ook toegnomen, wat nooit bevorderlijk werkt voor de vangsten, maar het hoort erbij. Wat ik echter niet begrijp is dat er vissers zijn die het nodig vinden om hun paraplu met een hamer keihard in de grond te rammen. Dat werkt pas echt niet bevorderlijk. Ben je zo’n visser…… stop daarmee!!

Na de buien klaart het helemaal op en wordt het zelfs lekker warm, blauwe lucht en een zonnetje. In theorie is dat goed weer voor de waggler. Twan lijkt daar ook z’n ritme in te vinden want hij krijgt aardig wat aanbeten en vangt wat vissen, maar totaal ‘karper mayhem’ wordt het niet en het blijft taai. Ik onderga bij mijn waggler visserij ook nog even de blunder van de dag: bij het inwerpen blijft mijn haak hangen achter mijn speedmaster feeder die achter mij in de steun ligt en bij de inworp zwiep ik deze hengel zo de plomp in! Gelukkig vlak voor de kant, dus kan ik hem makkelijk pakken. Bij het weer fatsoeneren van de te water geraakte hengel ligt mijn waggler dobber 1 meter van de kant, maar met aas aan de hair. Wellicht raden jullie het al, maar ook deze hengel valt bijna in het water, maar nu door een karper die de pellet gegrepen heeft. Deze vis kan ik na een mooie dril gelukkig gewoon landen. Beetje vreemd, maar hij telt wel ;-).

Beiden wisselen af met bomlood, method en waggler. We proberen wat ‘gekkigheden’ zoals totaal buiten je voerplek vissen, ‘blind’ inwerpen (twan), ik knoop een zakje pva met pellets aan mijn haak. We vangen onze visjes, maar nog steeds gaat het niet los. We kunnen wel stellen dat we beter vangen dan de rest van de vijver. Bijna alle stekken zijn bezet, maar er is weinig activiteit te bespeuren.

Af en toe een leuke spiegel gelukkig

Het laatste uur van de dag zijn bijna alle vissers vertrokken. Er is bijna geen wind en de zon schijnt, dus persen we er nog een laatste waggler uurtje uit. Dat gaat redelijk en vooral Twan laat zien dat hij deze visserij goed beheerst. Helaas verspeelt hij redelijk veel vis, maar gelukkig komen er ook nog een paar de binnenkant van het net bekijken. De dagafsluiter (op de waggler) is voor mij in de vorm van deze dikke spiegel (opvallend overigens dat de waggler meestal de dikke vissen oplevert). Twan heeft de dril, landing en release vastgelegd op film.

Het is ondertussen 17:15 en het is wel mooi geweest. We zijn moe en hebben honger, dus tijd om de zooi op te ruimen (Oh, leve de roofvisserij waarbij je met een hengel en een tasje kunstaas op pad gaat). Eindresultaat is 18 stuks voor Twan (2x steur, 1x schubkarper, 15x spiegelkarper) en nog zo’n 7 verspeelde vissen, 16 stuks voor mij (1x steur, 1x schubkarper, 14x spiegelkarper) en 1 of 2 verspeelde vissen. Dat klinkt als veel, maar op ’t Mun heb ik als norm dat 20 stuks ok is en alles van 30 en meer is een topdag. Komt wellicht arrogant over, maar dit is nu eenmaal niet natuurlijk water. Niettemin was het een heerlijk dagje vissen. Wat fikse buien halverwege, maar aan het eind van de dag was het prachtig weer. Ik heb mooi kunnen testen met mijn nieuwe spullen en het beviel me prima. Twan, het was een topdag (afgezien van de vangsten). Dat gaan we zeker nog eens overdoen, wellicht in Spanje aan de Ebro. Als dat dezelfde aantallen oplevert hebben we wel spierpijn denk ik 😉