Het camping seizoen voor Henk nadert zijn einde. Nog enkele weken en zijn stacaravan aan de Neder-Rijn wordt weer winterklaar gemaakt en de camping zelf veranderd in een spookdorp. Daarom was het tijd om nog 1x (dit seizoen) een lange visdag te houden met z’n drieën. Om 9.00 waren Marco en ik ter plaatse. Het plan was vissen vanuit de boot op roofvis. De laatste weken waren de vangsten zeer slecht. Henk wijde dit aan het ontbreken van stroming en het overvloedig aanwezige natuurlijk aas (jonge vis). Nou was het zo dat sinds vandaag het water van de rivier weer begon met stromen. In principe dus goed, maar plotselinge veranderingen zijn vaak ook weer niet goed. Met een wisselend gevoel over wat de dag ging brengen gingen we dus het water op. Trollend de taluds afwissen met diepduikers was het plan. Indien we nog zin hadden de avond doorbrengen met doodaasvissen.

Rond 10:00 kozen we het ruime sop. Het eerste uur was de score een plastic zakje, wat waterplanten en een stuk visnet. Dat zijn de dingen waar je het voor doet natuurlijk. Aanbeten van vis bleven echter uit. Slap ouwehoerend en theorieën uitwisselend waarom de vis niet bijt, vloog de ochtend voorbij. Het is weer een ouderwets taaie dag. Op één of andere manier is dat eigenlijk altijd als we met z’n drieën vissen. Er wordt wel een visje gevangen, maar een echte topdag qua vangsten is er meestal niet bij. Aan het eind van de ochtend eindelijk vis voor mij op een zilverblauwe Storm plug. Geen supermonster aan het gevecht te voelen, maar eindelijk vis. Helaas verspil ik de vis vlak voor de boot. Hoongelach van Marco en Henk was mijn deel. Balen, want als de aanbeten zo dun bezaaid zijn, moet je ze wel verzilveren natuurlijk. We vissen nog even door en besluiten dan even te gaan lunchen aan de wal.

Tijdens de lunch besluit ik eens ‘out off the box’ te gaan vissen. Zoals gezegd vissen we allemaal met relatief kleine diepduikende plugjes (5 a 6m) langs het talud. Dit werkt tot nu echter nog niet. Omdat ik hier wel een beetje bang voor was heb ik mijn giga trolpluggen meegenomen. Eigenlijk niet geschikt voor dit jaargetij, maar wel eens wat anders. Uit de schuur van Henk pak ik een geschikte zware stok (zelf niet bij me) en met een ‘baat het niet dan schaad het niet’ gevoel stappen we weer op de boot. Aan de speld deze ‘Squirly Jake’ van 25 cm. Deze duikt maximaal tot een meter of 4 ongeveer.

Heerlijk lomp vissen en omdat ie ook niet tot de bodem komt (we vissen boven 5 a 6 meter water) hoef je ook niet telkens te zorgen dat je tegen de bodem aanvist. Best verbaast was ik dat na ongeveer 15 minuten vissen een aanbeet kreeg en jawel, hangen!! Wat volgde was een chaotisch moment, omdat de vis bijna onmiddellijk door de lijnen van Marco en Henk heen zwom. Met zijn drieën stonden we dus 1 vis te drillen. Ondanks de lompe pook voelde ik dat het om snoek moest gaan en een flinke ook. Na een korte dril kwam de vis boven en er verscheen een lompe snoekkop. Dit is een meter +! De eerste van mijn leven, wat gaaf! Met enige moeite kon Marco de snoek scheppen (het rubber bootnet was gewoon klein), maar het ging. Wauw wat een vis, absoluut zeker boven de 1 meter, geen twijfel. De vis had ook een schitterende tekening. Ik zag mezelf al op de foto staan met zo’n prachtige vis. Maar wat er toen gebeurde……. door al het geklooi van 3 in de knoop geraakte hengels die kriskras door de boot liggen legt Marco de vis niet op de bodem van de boot, maar op een bankje. De vis is licht gehaakt aan de buitenkant van de bek. Hij schud nog 1 keer met de kop, de haak schiet los. Dan nog 1 spartel…. EN DE VIS LIGT IN HET WATER! NEEEEEEEE, niet gemeten, geen foto en de snoek van mijn leven is weg. Ik kan het niet geloven. Ik heb letterlijk een minuut staan schreeuwen en schelden, Marco zakt bijna door de bodem van de boot en voelt zich net zo k*t als ik. Henk draait een shaggie (tja). Ik zit te trillen en te shaken, Marco is stil en Henk merkt op: “Tja jongens, dit hoort er ook bij”. Het is waar helaas, ik heb eindelijk een metersnoek gevangen. Hij telt, want hij was in de boot gekomen, maar ik kan hem niet bijschrijven, want ik heb geen idee hoe lang ie was en er is geen foto.

We vissen onmiddellijk verder en na een kwartier begin ik weer bij zinnen te komen. Ik maak vooral aan Marco duidelijk dat ik hem niks kwalijk neem. Gezien de situatie had ik wellicht hetzelfde gedaan. Eigenlijk heb ik meer medelijden met hem, dan met mezelf. Wat ik wel heel positief vind: ik heb ‘out off the box’ gevist en het werkt. Altijd een fijn gevoel. Volgens Henk vang ik er nog wel zo één, maar ik weet dat die kans heel klein is.

We trollen verder. Ik blijf bij het grote kunstaas, Marco en Henk blijven de ene na de andere dieploper aan de speld hangen. Geen van drieën krijgen we ook maar 1 aanbeet. De vis is totaal niet los. Het water begint wel harder te stromen, merkt kapitein Henk (we varen stroomopwaarts), maar het is nog goed te doen. Pas een paar uur later pakt Marco een schitterende rivierbaars van 46cm. Wat een prachtige lompe baarzen zwemmen hier toch.

Ik kan nog veel meer typen over de rest van de dag, maar dat wordt ééntonig. In het kort: we vissen door tot 18:00, maar vangen geen enkele vis meer. Wat een slechte visdag qua vangsten en dan ook nog twee getraumatiseerde vissers in de boot. Uit frustratie besluiten Marco en ik op de wal nog even wat aasvisjes te vangen. Op deze manier komen we toch nog aan de gewenste aantallen. Er zitten ook nog aardig wat roofbleitjes tussen, dus qua roofvisaantallen is het toch nog een superdag geworden. Na het eten waren we eigenlijk wel klaar met het vissen. Doodazen? Nee even niet.

Marco, Henk wederom bedankt voor de gezellige dag met een best bizar verloop. Wederom slechte vangsten, maar onze dag komt nog wel!!!

Vandaag stond er eigenlijk een lange barbeelsessie op de planning, maar door de regen (en onweer) ging dat niet door. Toen het ’s middags eindelijk opklaarde vond mijn vriendin het wel leuk om wat rond te gaan varen met een fluisterbootje in de Weerribben in het plaatsje Kalenberg, “En je hengel moet mee” was de opdracht. “Ik wil je wel eens een grote snoek zien vangen”. Fijn, zoveel druk op de ketel…

Eigenlijk was het vissen maar bijzaak, maar wel leuk natuurlijk. Een beetje rondvaren in mooie natuur van de Weeribben en daarnaast wat kleine plugjes achter de boot slepen door het kraakheldere water. Wel veel waterplanten en vaak smalle vaartjes, maar het ging. Geen aanbeten, maar het was heerlijk varen zo.

Na 2,5 uur varen liet ik, na het verwijderen van het zoveelste plompenblad, de plug weer in het water zakken. De lijn stond net strak en eindelijk melde de eerste vis zich. Een fel snoekje van 60cm had zich vergist in de Jake van 15 cm. Nog een hachelijk momentje bij het uit het water tillen van de vis: één van de dreggen had zich lichtjes in mijn duim genesteld. Één spartel van de vis en ik zag mezelf al met een dreg rondlopen die tot de weerhaak in het vlees zat. Gelukkig ging het goed. Dit was ook de laatste actie op visgebied en een half uurtje later zaten we heerlijk op het terras.

Nog even over de Weerribben en het dorpje Kalenberg (ik had er nog nooit van gehoord). Iedereen gaat altijd naar Giethoorn om een beetje te spelevaren met fluisterbootjes. Knetterdruk gekkenhuis in deze tijd van het jaar. Mijn advies: ga lekker naar de Weerribben, veel rustiger en schitterende natuur. Daarnaast, als je net als ik nog weinig ervaring hebt met trollen van kunstaas: dit soort omgevingen zijn een perfecte plek om dat te oefenen. Weinig tot geen scheepvaart, simpele elektro bootjes die makkelijk te sturen zijn en de snoek zit volgens mij overal (tenminste daar leek het op).

Welke visser kan er zonder vismaten? Nadeel van een medium als internet is dat je soms vismaten opdoet die niet altijd bij je in de buurt wonen. Zo ook met Henk en Marco. Marco woont in Bilthoven, Henk in Helmond en ik in Zwolle. Marco en ik rijden nog wel eens een stukje om samen te vissen en Henk zit vanaf het voorjaar meestal op de camping in Eck en Wiel wat een stuk beter te berijden is. Marco en ik wilden weer eens samen achter de roofvis aan in één van de bekende havens rond de randmeren. “Maar waarom gaan we niet naar Henk”, bedacht Marco. Het is een eind rijden, maar het is wel leuk om weer eens een keer bij te kletsen en dat te combineren met onze hobby. Zo gezegd zo gedaan en na een mail naar Henk was de afspraak snel gemaakt. Zaterdag 09-02-2013 was het zover. Henk zou ons meenemen naar de roofviswateren in de buurt van Helmond. De laatste jaren vist Henk voornamelijk op de camping, maar in het verleden heeft hij ook in zijn woonplaats menig snoek / snoekbaars weten te verleiden.

Om 9:00 hadden we afgesproken bij Henk thuis. Na een rit van 150km (je moet er wat voor over hebben) werden we zoals altijd hartelijk ontvangen door Henk en zijn vrouw Marion. Even snel een bak koffie, de warme kleding aan en gaan met die banaan. Het was een beetje mistig en iets onder 0, maar bijna windstil dus echt koud was het niet. Na een korte rit nam Henk ons eerst mee naar het Wilhelminakanaal. Een plek waar hij in het verleden zeer goede roofvisvangsten had gedaan. Naar eigen zeggen had ie nog nooit geblankt daar.

Mistig kanaal

Het plan was met doodaas op 2 manieren te gaan vissen: actief met de fireball en passief onder de dobber. Na de spullen snel in stelling gebracht te hebben (wat gaat dat altijd heerlijk snel in vergelijking met de witvisserij) konden we beginnen.

voorn op de fireball

Tenminste dat dachten we, want de vorst in combinatie met windstilte zorgde voor een dun laagje hard water…

Oppervlakte vissen met de fireball…

Gelukkig waren er net genoeg gaten om de dobbers doorheen te laten zakken, maar het verticalen met de fireball was zoeken. Op ijsvrije plekken konden we wel wat metertjes maken, maar je moest er ver voor lopen. Wat we nodig hadden was één schip dat het ijs even zou breken. Maar ja op een carnavalszaterdagochtend in carnavalsland kan je dat wel vergeten natuurlijk.

Windstil….

Helaas bleven de aanbeten uit. Ook het meegebracht kunstaas bracht geen soelaas (ha, heerlijk dat woord eens te kunnen gebruiken). Het ontbreken van de scheepvaart was volgens Henk in ieder geval een grote oorzaak. Bij veel boten trekt de vis daar namelijk dicht tegen de kant aan vanwege de onrust en wervelingen. Ideaal voor de fireball dus. Van een voorbijganger hoorden we zelfs dat er de hele week al geen scheepvaart is, omdat de dichtbijgelegen brug kapot was geweest. Dus met koffiedrinken en ouwehoeren de tijd vullen dan maar (ook hard doorvissen natuurlijk). Ach, dat was ook een beetje het doel van deze dag.

Aan het eind van de ochtend, kwamen er meer visbare plekken, maar geen vis en we besloten om te gaan verkassen. Natuurlijk kwam er op dat moment een boot van Rijkswaterstaat langs die al het ijs deed verdwijnen. Zal je altijd zien. Eerst gingen we even lunchen en opwarmen bij Henk thuis waar Marion heerlijke warme soep met broodjes had gemaakt. Ja, bij hen krijg je altijd het totaalpakket.

Na de lunch vertrokken we naar stek 2: een insteekhaven in Helmond zelf. Daar lag gelukkig ook geen ijs. De fireball konden we niet gebruiken, dus per persoon gingen we met 2 doodaashengels in de weer. Ééntje statisch op de bodem (karpermanier) en één onder de dobber. We hadden zowel zeevis als voorn mee genomen, dus konden we meerdere smaken inzetten. En met 6 hengels die een groot gebied bestreken ging het zeker lukken om er een vis uit te trekken. Na ongeveer een uur kwam de dobber van Henk, met daaronder een blankvoorn in beweging. Twee korte tikken…….. en toen absolute rust. Er kwam geen beweging meer in de dobber. De aanbeet gaf ons weer even de boost die we nodig hadden. Er zit vis!! Nu kan het elk moment gebeuren.

Het bleef echter stil en dus schoven we gewoon een stuk verder naar naar een volgend jachtgebied. Met 6 hengels konden we een groot gebied bevissen. De mist was ondertussen volledig verdwenen en we stonden vol in de zon, dus dat was gewoonweg genieten. Heerlijk ouwehoeren over vissen en onbelangrijke zaken.


en af en toe een aas-check.

Elk uur ongeveer verplaatsten we ons, maar verdere aanbeten bleven uit. Marco probeerde met een pilkertje nog wat baars te verleiden, maar ook deze gaven niet thuis. Pas tegen 16:30 zagen Henk en ik dat Marco aan zijn Hengel stond te hengsten een eindje verderop. De Hengel boog flink door, maar Marco gaf geen kick, dus we dachten dat ie vast zat. Niks ervan, hij stond gewoon een vis te drillen! Henk en ik waren gelijk euforisch. Eindelijk, er is vis. Ik liep al naar het net (Marco stond op een hoge stijger), maar daar zagen wij plotseling de voorn aan Marco’s takel door de lucht vliegen….. los. NEE!!!!!!!! Shit, de voorn was niet goed uit de takel gevlogen en de vis was niet goed gehaakt waarschijnlijk. Marco had de vis wel even gezien. Het was een klein snoekje van een cm of 60. Maar ja, op dat moment was die natuurlijk heel erg welkom geweest. Ook deze aanbeet gaf ons gelijk weer moed: zou dit het teken zijn voor een bijtmoment? We hoopten het, terwijl Marco zich stond te verbijten over de verloren vis. Dit was een zuur verlies.

Helaas, het was geen beetmoment en tegen 17:30 was het mooi geweest. Het werd kouder en de carnavals geluiden begonnen over de stad te zwermen. Tijd om op te ruimen met een triple blank in de pocket. Ja, het zijn zware tijden voor de visser soms. Slechte vangsten, maar ik had de dag niet willen missen. Want zoals ik in het begin al zei: een dag met je vismaten aan het water is altijd leuk! Vangsten zijn bijzaak……. nou ja, niet helemaal, maar goed. Marco en Henk, ik heb wederom weer een mooie dag beleeft. Dat doen we gauw weer over, maar dan met vis. Ook Marion natuurlijk weer bedankt voor de goede zorgen.

Mijn laatste vissessie was alweer enkele weken geleden (2012 dus) en die resulteerde in een blank. Door weinig tijd en het vroeg donker zijn kwam het maar niet van. Maar vandaag was het eindelijk weer eens zover. Een dag achter de roofvis aan. De vorige keer had ik statisch gevist op een zandafgraving met doodaas. Vandaag tijd om roofvis stekken in de buurt te ontdekken. Ik heb namelijk nog niet echt ‘mijn’ watertjes ontdekt daarvoor. Het plan: met de auto naar plekken die er op google maps goed uit zien en proberen vis te vangen met dood aas onder de dobber of met kunstaas. Hoofdlocatie moest de de polder van Mastenbroek worden. Een groot polder gebied met veel weteringen die elkaar her en der kruisen en met veel obstakels (bruggen e.d.). Ik was er wel eens eerder geweest, maar het moest door mij nog wel ontgonnen worden.

Veel later dan gepland (10:00) werd ik wakker. Ik verwachte een stralende zon en kou (dat was de voorspelling), maar nee….. sneeuw! Dat verzin je niet. Geen idee of dat slecht is voor de vangsten, maar we zien wel. Snel ontbijten, aasvis in de koelbox en gaan met die banaan. Het was fris, maar nog net boven 0 en met een matig briesje. Prima uit te houden dus.

Bij de aanblik van de eerste wetering in de polder zag ik gelijk al dat het water zeer bruin was (Zoals ik altijd zeg: anus-bruin). Ook stond het behoorlijk laag. Dat belooft niet veel goeds. Bij de eerst geselecteerde locatie gestopt: een kruising van 4 weteringen met 2 bruggetjes. Hot-spot pur-sang dacht ik zo. En kijk eens, de visvereniging had zelfs een fruitmandje voor me klaargelegd, wat een service ;-).

Als eerste een sardine onder de dobber. Er stond maar iets meer dan een meter water, maar er zat wel een lichte stroming in, waardoor ik de sardine mooi kon ‘trotten’ ;-). Na een kwartier kwamen er een stel ‘vogelaars’ aanwandelen. Één van hen wist me te vertellen dat ik op een goede plek zat. Hij zat er zelf ook regelmatig en wist er de nodige snoeken te vangen. Dat geeft de burger moed!


Polder genoeg dacht ik zo, het uitzicht heb ik vast binnen

Ondertussen ook nog een beetje met kunstaas lopen smijten, maar dat gaf niet veel vertrouwen in het troebele water. Na een half uurtje aan de andere kant van de weg / brug de aasvis nog laten zakken, maar helaas, geen teken van leven te bekennen. In de auto dus en op naar de volgende plek. Daar aangekomen bleek er een grote verbouwing langs de waterkant plaats te hebben gevonden. Voorheen was het een mooie brede bocht met een gras / riet kant. Nu was er een betonnen steigerachtige constructie gemaakt met volgens mij zelfs een trailerhelling. Hartstikke mooi, maar het zag er uit alsof het gisteren pas was aangelegd (graafmachines stonden er nog). Leek me een beetje verstoorde plek, dus weer verder.

Maar helaas, met al mijn vooraf geselecteerde plekken was wat mee: auto niet parkeerbaar, omgevallen bomen / takken in het water, extreem laag water etc. En overal was het water natuurlijk even bruin. Pfff, dat geeft geen goed gevoel. Na nog wat rondgereden te hebben besloot ik het wat dichter bij huis te zoeken. Binnen de stadsgrenzen van Zwolle zelf. Nou zijn er in Zwolle 2 heel bekende wijken waar iedereen zijn vis kan vangen (ook al heb ik er wel eens geblankt), maar daar wilde ik niet heen. Allereerst naar een lokaal kanaal bij een brug. Aan de overkant was een witviswedstrijd (met 6 man), maar ik kon onder een viaduct makkelijk mijn aasvis (een makreel dit keer) laten zakken tegen de pijlers aan. Een stuk dieper dan de polder in ieder geval, tegen de 3 meter.

Ondertussen ook maar het verticaal hengeltje optuigen om de kantjes af te peuteren met shadjes. Wie weet pak ik nog een verdwaalde baars of snoekbaars. De sneeuw en bewolking begon weg te trekken en warempel: de beloofde zon kwam te voorschijn! Dat was dan ook het enige hoogtepunt op die plek. De witviswedstrijd was afgelopen (volgens mij liepen de vangsten in de grammen) en voor mij ook maar weer eens tijd om te verkassen.

Dit keer een stadsvijver aan de rand van Zwolle. In het voorjaar en zomer zit ik hier vaak met de method feeder. Er zit namelijk een goed zeelt bestand. Maar ook snoek zit er veel. De meesten niet al te groot, maar op dit moment is alles goed. Wederom een makreel aan de takel en een behoorlijk stuk uit de kant de plomp in. Behoorlijk bruin water ook weer hier, maar niet zo ranzig als in de polder. De spinhengel even klaargemaakt om me nog een beetje vermaken met wat kunstaas. Op een gegeven moment dacht ik: “ik pak eens een aasje dat ik nooit gebruik”. In dit geval een dubbele spinner. Geeft veel trilling en is feitelijk gewoon een klassieker. Werkt altijd toch? Op het moment dat ik een worp wilde maken zie ik een meter of 20 verderop langs een rietkraag een snoek jagen. Ik dacht eerst een eend of meerkoet, maar die waren in geen velden of wegen te bekennen. Daar snel heengelopen en proberen te werpen. Er stond namelijk wel zo’n 2 meter riet langs de kant, maar met een zeldzame perfecte worp, gooide ik hem precies een meter of 4 over de plek waar de vis sprong. Ik kon hem dus mooi binnenhalen over precies de juiste plek. Zonder echte verwachting haalde ik de spinner binnen. En warempel, hij hangt!! Ik lees dit altijd over anderen dat dit lukt (jagen op zicht) en nu eindelijk ook eens bij mij. Geen grote vis of zo, maar wel de redder van de dag. Gelukkig heb ik als witvisser een lange schepnetsteel, want zonder mijn dat had ik de vis nooit door de rietkraag gekregen. Even een brakke foto maken, opmeten en de vis kon weer zwemmen. Precies 55cm. Aan het begin van de dag had ik nog visioenen van vissen tegen de meter, maar ik was nu al blij met dit visje.

Een mini snoekje…

op de good-old spinner

Na deze opleving nog iets meer dan een uur doorgevist, maar tegen 16:00 had ik er genoeg van. Een zeer mager resultaat. Maar de eerste vis van 2013 is binnen en dus niet geblankt in de eerste sessie. Ik besef me dat ik veel meer uren moet maken voor meer vangsten, dus daar moet ik me maar eens op gaan storten, want dit schiet niet op.

De ontdekking van het jaar was voor mij dat ik er achter kwam dat het neefje en ‘schoonneefje’ van mijn vriendin onlangs een visbootje hebben gekocht. Nog mooier is dat deze boot in Hasselt ligt en dat dat voor mij slechts 15 minuten met de auto is. Aangezien er genoeg plek is voor 3 vissers was de de afspraak gauw gemaakt en vandaag 25-11-2012 was het zo ver: we zouden de hele dag gaan trollen / werpen etc. vanuit de boot. Als doel alle roofvissen die zin hadden in ons aas.

Om 7:15 eerst Gerhard (schoonneefje) opgehaald in Zwolle en naar Hasselt gereden, waar wij om 7:30 bij de boot hadden afgesproken met het Thomas (neef). Thomas was er nog niet, maar ondertussen konden wij mooi het zeil van de boot verwijderen (met toch nog best veel water) en de boel inrichten voor 3 personen. Er zijn 2 draaistoeltjes aan boord, dus voor mezelf had ik mijn Korum stoel meegenomen die perfect in het midden van de boot paste. Toen Thomas er om 7:45 nog niet was belde we hem maar even. Helaas, deze best belangrijke meneer (hij had de motor bij zich) had zich verslapen. Na verloop van tijd kwam Thomas gelukkig ook, maar hij moest nog wel even Benzine halen. Na het tanken bleek hij de sleutel van het kettingslot vergeten te zijn, dus weer terug naar huis.

Dat is een onrustige start, maar toen we tussen 8:30 en 9:00 het ruime sop kozen hadden we nog steeds de hele dag voor de boeg, dus ach. Het was wel behoorlijk winderig, dus besloten we wat rustigere plekken op te zoeken waar we wat in de luwte konden vissen. Het eerste stuk ging over de stadsgrachten dus dat was best rustig, maar éénmaal op het open water ging het flink tekeer. Wind in de rug, dus we bleven wel droog. Totdat Gerhard zo nodig de geniale opmerking moest maken: “Nou, gelukkig hebben we geen stortregen”. Ja, dan vraag je er ook om. Onmiddellijk kwam het met bakken uit de hemel. En bedankt Gerhard!

De eerste geschikte plek waar we aankwamen was een kleine haven. Omdat het eigenlijk te klein was om te trollen, besloten we aan te leggen en de haven vanaf de oever uit te kammen met kunstaas en doodaas (onder de dobber). Thomas had hier onlangs snoek gevangen en een grote verspeeld (bij het kantvissen). Zo gezegd zo gedaan, maar ondanks dat het redelijk beschut was, hadden we behoorlijk last van de wind. Dit resulteerde in 3 verloren stukken kunstaas (de touwen) waardoor we de boot in moesten zetten als kunstaasredder. Uiteindelijk wist Thomas nog een baars te scoren op een kleine 4play. Nou, in ieder geval vis gezien. We hadden er allemaal een beetje een hard hoofd in, omdat het voor de rest totaal aanbeetloos was. De extreme wind maakte het ook niet gemakkelijker.

Na dit haventje besloten we naar een nabij gelegen haven te varen die er ongeveer schuin tegenover lag. Toch wel wat negatief gestemd trollden we rustig de haven binnen. Na ongeveer 5 minuten varen kwam Gerhard met de 2e uitspraak van de dag: “Hé, ik zit vast…..”. Gelukkig bleek dit aan een snoek te zijn en mochten we de eerste gast van de dag verwelkomen: een snoek van 76cm. Gevangen aan rood / witte plug.

Gesterkt door dit plotseling succes na slecht 5 minuten varen hadden we allemaal weer vertrouwen. Dit vertrouwen werd binnen een half uur beloond voor mij met de eerste vis van vandaag. Een snoekje van 66 cm. Gevangen op de triple pikefighter (ook rood / wit!). Hij miste een heel stuk kieuwdeksel aan 1 kant. Kieuwgreep dus maar aan de andere kant uitgevoerd.

Hierna bleef het lang stil, Ik ving nog 1x de motor, maar gelukkig kon het snoer zonder al teveel problemen weer losgemaakt worden. Uiteindelijk had ik toch nog deze baars van 28 cm. Ook weer op de triple pike fighter. Baars met grootheidswaanzin dus.

Na nog eventjes doorgetrolled te hebben was het mooi geweest. Gerhard moest rond 14:00 terug zijn in de haven, want hij had nog een andere afspraak. Na nog wat getrolled te hebben op een wat smaller vaartje van het ‘grote’ water naar de haven, kwamen we echt in de storm terecht. De boot trok het wel, maar voor een zooitje behoorlijk onervaren bootvissers was dit wel een nieuwe ervaring. In onderstaand filmpje krijg je een beetje een idee over hoe het er aan toeging.

Na deze stormachtige terugreis kwamen we weer in rustiger vaarwater in de stadsgrachten. Hier besloten we maar weer een plugje te trekken. Op een gegeven moment weer een beuk op mijn hengel en ik voelde dat het een sterke vis was. Thomas had tegelijk beet….. YES, double hook-up. Helaas bleek dit weer de motor te zijn. Wat toen volgde was een hectische 5 minuten van snoek drillen, boot naar de kant laten driften en verwijderen van lijn uit de schroef. Hierin is het beginnersschap van ons allemaal behoorlijk terug te zien. De snoek gaf ondertussen goed partij, dus ik hoopte op een dikke bak. ‘Helaas’ viel dat wel mee, een mooie 70er (73 om precies te zijn) kwam boven. Bij het landen viel me al op dat de vis enorm bloede. Heel raar, want de achterste dreg zat in de scharnier van de bek en de voorste dreg hing gewoon los. Bij het onthaken echte bleek dat de snoek zeer naar gehaakt was in een kieuwboog. Waarschijnlijk heeft ie de plug vol van achter gegrepen en is hij gelijk diep in de bek achter de kieuwboog terecht gekomen. Daarna werd deze ‘losgerukt’ en kwam de haak alsnog in de scharnier terecht (met de kieuwboog). Erg naar en daarom maar geen foto gemaakt. De vis zwom wel gelijk weg (ondanks de verwonding en de stevige dril), dus wie weet overleeft ie het. Gevangen op een Rappala J13 overigens.

Kort na dit avontuur konden we aanleggen, de boel weer uitladen en bijkomen. Gerhard ging naar huis en Thomas en ik besloten de laatste uurtjes tot het donker nog wat hotspots in de gracht af te vissen met kunstaas en doodaas. Dit vissen in de (relatieve) luwte beviel ons best na al die wind op het water. Dit keer kon ik echter ook profiteren van de wind, want vanaf een brug kon ik mooi mijn dobber tientallen meters ver laten driften. Daar was geen zeildobber voor nodig.

Helaas wisten we geen aanbeten meer te ontlokken en tegen 17:00 was het echt mooi geweest. Uiteindelijk magere vangsten voor zo’n lange dag, waar deze manier van vissen is wel erg leuk. En voor een stel beginners hebben we het helemaal nog niet zo gek gedaan met dit achterlijk weer. Thomas / Gerhard bedankt voor de leuke dag, ik zeg: voor herhaling vatbaar!