Vangstenregistratie
Al weken van tevoren had ik met Michaël en Arjen afgesproken om weer eens een dagje door te brengen op vijver 8 van ’t Mun te Appeltern. Voor degenen die dat niet weten: ’t Mun is een Nederlandse ‘Commercial’. Oftewel een vijver gevuld met karper tot een kilootje of 6, maar wat wij vooral belangrijk vinden: steuren boven de meter! Dat zijn de echte vechtersbazen. Vooral op de (method)feeder (de manier waarop wij vissen) geeft dat super sport.
Zaterdag 10-05-2014 was het eindelijk zover. Natuurlijk waren de weersvoorspellingen windkracht 4/5 en veel regen, maar omdat we er al zo lang naar toeleefden gingen we toch. Om 6:45 was ik aanwezig en zoals we reeds afgesproken hadden ging ik alvast naar een stek waar we de wind in de rug zouden hebben (vanwege het weer). Helaas was dit aan de kant van de vijver waar ik op één of andere manier minder vertrouwen in heb. In mijn vorige sessies heb ik de beste successen geboekt aan de andere kant.
Rond 7:15 waren Michaël en Arjen ook ter plaatse en begonnen zij ook aan de opbouw. Zoals verwacht (vanwege het weer) waren we de enigen, maar even later kwamen er toch nog 2 vissers hun zooi opbouwen. We hoorden al snel piepers en de broly stond ook binnen 5 minuten, dus een paar karpervissers wilde het ook wel eens proberen. We deden er wat lacherig over (uitgebreide karper setups op dit soort putjes is zware overkill), maar zij zouden het laatst lachen zou al snel blijken.
Al snel heeft Arjen zijn eerste karpers. De eerste een klein schubje, maar daarna ook een mooie dikke spiegelkarper modelletje ‘knol’.
Ook Michaël kan na een half uur de eerst aanbeet verzilveren. Gelijk een steur dus een goed begin. Niet gemeten, maar naar schatting zo’n 80 a 85 cm.
Zoals bijna altijd als ik hier vis, gebeurt er bij mij weer helemaal niks in het begin. Grrrr, wat is dat toch? We vissen allemaal op enige afstand (tegen het midden van de vijver), maar dmv los bijvoeren proberen we ook een stekje vlak voor de kant op te bouwen. Ervaringen uit het verleden hebben ons geleerd dat er heel goed vis te vangen is op zo’n 3 meter uit de kant. Arjen en ik hadden ook een penhengel mee, want dat is ook een erg leuke manier om een karper / steur te verschalken. Ik wisselen allemaal af met ons aas en de veraf / dichtbij voerplek, maar het blijft angstvallig rustig. Arjen haakt af en toe nog een vis, maar verspeelt deze helaas. Met de pen haakt hij op een gegeven moment een steur vlak voor de kant, maar door hoofdlijnbreuk weet deze vis helaas te ontkomen met dobber en al. Zwak punt in de lijn helaas, niet leuk voor vis en visser. Ook Michaël kan nog een leuke spiegel landen, maar het is niet wild. Ondertussen waren ook de voorspelde regenbuien losgebarsten, maar we hadden allemaal een grote paraplu mee, dus dat mocht de pret niet drukken. De plu van Arjen stortte nog wel in, maar op één of andere manier bleef hij toch nog droog.
Pas tegen 10:00 krijg ik mijn eerste aanbeet op een witte Ringer boilie. Het is een rustige aanbeet, dus geen typische method feeder zwieper, maar de vis hangt wel. Ik krijg hem vrij makkelijk naar de kant, dus ik vermoed karper. Een meter of 3 uit de kant echter krijgt ie het op de heupen en maakt een flinke sprong boven het water. Het is steur! En zo te zien een metervis. Na de sprong besluit de vis er toch maar wat gas op te geven en pas 10 minuten later kan Michaël het net er onder schuiven. Na meting blijkt ie 103cm. Pfff, dat was lang wachten, maar dit maakt toch wel wat goed.
Een half uurtje later pak ik nog een leuk spiegeltje op de witte Ringer boilie. Tot nu toe is bijna alles gevangen op wit aas. Ondertussen zagen we dat de karpervissers aan de overkant de ene na de ander steur naar binnen hengelden. Op een meter of 5 uit de kant en ook met iets wits als aas (witte boilie?) en (vermoedelijk) particles als lokker. Met hun zware materiaal waren de drillen behoorlijk kort, maar vangen deden ze.
De rest van de ochtend bleef het erg kalm en kregen we de vis niet echt aan het azen. Tegen 12:00 hadden de karperjongens aan de overkant de buit binnen en vertrokken ze. We hadden dus de vijver voor onszelf. Toen ze een half uurtje weg waren zei één van ons: ‘we zouden kunnen verhuizen naar de overkant’. Eigenlijk was iedereen het daar mee eens en we pakten ons boeltje en liepen in een paar keer naar de hopelijk betere stek. Het was gelukkig net even droog, dus een goed moment. Arjen ging in de hoek zitten waar de karperboys zaten en was als eerste aan het vissen. Voordat Michaël en ik zaten haakte hij zijn eerste karper al op 3 meter uit de kant. De verhuizing lijkt dus zijn vruchten af te gaan werpen.
Terwijl ik mijn plek aan het inrichten ben zie ik plotseling een dobber heen en weer zwemmen voor de kant. Het is de dobber van Arjen die hij vanochtend verloren heeft en zo te zien zit de vis er nog aan. Ik besluit te proberen of ik de lijn met mijn penhengel kan haken. Wonderbaarlijk genoeg lukt dat en sta ik plotseling een steur te drillen! Dit gaat een paar minuutjes goed, maar helaas schiet mijn lijn dan toch weer los. Had mooi geweest voor de vis, zodat we hem konden bevrijden van de haak, maar helaas mocht het niet zo zijn.
Michaël en ik besloten ook om in eerste instantie alleen een kort voor de kant stek aan te maken. Zo gezegd zo gedaan. Ik krijg al snel de eerste aanbeet op een Sonubaits spicy sausage pellet, maar deze vis loste na 2 seconden al. Maakt niet uit, het lijkt er op dat hier in ieder geval een stuk meer activiteit te bespeuren valt. Hopelijk kunnen we in de laatste paar uurtjes de ‘slechte’ ochtend goedmaken. De regen is ondertussen helemaal losgebarsten en aangezien we nu met het gezicht in de wind zitten is het even klooien met de paraplus. De plu van Arjen kon een verhuizing helaas niet aan, dus hij moet het doen met een waadpak en een helaas niet waterdichte jas.
Michaël vangt ondertussen zijn eerste karper op de nieuwe stek, dus dat gaat goed. Ik besluit om er maar weer eens het aas aan te doen wat mij hier vaak veel succes oplevert: smac uit blik. Een blokje aan de hair en wat kleine stukjes tussen de geweekte pellets in de methodkorf. Al na 2 minuten een rustige aanbeet (tikjes die door blijven gaan) en hangen. Het lijkt er op dat ik een duikboot heb gehaakt, want de vis gaat zwemmen en stopt simpelweg niet. Dat is dus 100% zeker steur. Langs de kant zwemt deze richting de andere hoek van de vijver en ik besluit om maar wat mee te lopen (we dachten dat je de vis aan het uitlaten was zouden Arjen en Michaël later zeggen). Deze vis is vele malen sterker dan de 103 cm van vanochtend, dus hoe groot is deze dan wel niet? Na 10 minuten drillen is er nog weinig verandering qua kracht en heb ik een lamme arm. Maar dan… los… onderlijn geknapt. Balen dit, eindelijk weer vis en een grote en dan dit. snel monteer ik een nieuwe onderlijn en deponeer opnieuw mijn aas op 3 meter uit de kant. Ik baal nog wel, want de kans dat ik weer zo’n grote haak is natuurlijk niet super groot. Na slechts 5 minuten weer een zelfde rustige aanbeet, hangen en….. weer een duikboot! Dit verzin je niet. Deze vis is minstens zo sterk, maar ik besluit wel wat minder ver mee te lopen. Deze keer houdt mijn onderlijn het wel en na ruim 10 minuten kan ik het net onder weer een metervis schuiven. Zo, 113cm wijst het meetlint aan. Een evenaring van mijn PR en in één klap is de slechte ochtend vergeten.
De verhuizing lijkt dus zijn vruchten af te werpen. Helaas kan Arjen er niet echt lang van genieten, want de immense regenbuien hebben hem tot op het bot doorweekt en hij besluit logischer wijs zijn boel maar te pakken. Bij Michaël beginnen de beten nu ook door te komen. En kan hij wat mooie karpers landen.
Vijf minuten na mijn 113cm steur krijg ik wederom rustige tikken op de top. Het is weer een hele sterke vis, maar deze lost wederom door onderlijn breuk. Het drillen van meter steuren is slecht voor het materiaal, want deze onderlijn was pas een half uur oud. Weer 10 minuten echter weer die rustige aanbeet en je verzint het niet, maar wederom is het een duikboot. Na zeker 10 minuten is de vis moe en deze 112cm steur mag met mij op de foto.
Ongelofelijk, de hele ochtend is het rustig en nu lijkt het wel gekkenhuis. Beiden vissen we ondertussen met smac en dat lijkt net als de vorige keren een super aasje te zijn voor hier. Michaël gaat ondertussen gewoon door met karpers vangen, waarvan enkele mooie knollen, lekker dik dus.
Ik vang ondertussen ook mijn eerste karper aan deze kant van de vijver. Grappig is dat een totaal ander aanbeet als van steur. De karpers trekken steeds bijna de hengel het water in. Bij Michaël zie ik dat ook steeds gebeuren. De aanbeten volgen elkaar nu wat rustiger op, maar vallen niet weg. Michaël blijft karper vangen terwijl het bij mij steur is wat de klok slaat. Met deze mooie vis van net geen meter (98cm)
En daarna dit ‘kleintje’ van 85 cm. Ja, je raakt verwend 😉
Het verschil van steuren onder de meter met boven de meter is erg groot qua dril. De meter vissen zijn gewoon veel massiever en vechten keihard. De kleinere vissen vechten ook hard, maar kan je in de helft van de tijd drillen.
Om 17:00 gaat de bel (ja echt) en is het tijd om te stoppen. Na de zeer taaie ochtend heeft de middag een boel goed gemaakt. De verhuizing was dus niet voor niks. Michaël kan 9 karpers en een steur bijschrijven. Voor Arjen is de teller mede door zijn gedwongen vervroegde vertrek op 4 karpers blijven steken. Ik heb 5 steuren en 2 karpers mogen bijschrijven. Ook hebben we allemaal nog wat lossers gehad.
Voor mij was het wel een leermoment dat de stek wel degelijk uitmaakt op zo’n vijver. Zover ik weet is de bodemgesteldheid overal hetzelfde (vlak), dus daar kan het niet aan liggen. De kant waar we ’s middags zaten was wel de kant waar de wind op stond, maar ik heb die kant vorig jaar ook al eens bevist terwijl de wind juist precies tegenovergesteld stond. Toen vingen we ook goed. Uiteindelijk kan ik wel zeggen dat de ‘middagkant’ vanaf nu wel de plek is waar ik voortaan altijd ga vissen als ik naar ’t Mun ga. Al kan het natuurlijk per dag verschillen waar de vis zich ophoudt. Ook is voor mij wederom duidelijk dat het niet altijd ingooien en vangen is op dit soort commercial putten. Net als in het ‘wilde’ water is het verstandig een plan en een backup plan te hebben om je kansen te vergroten. Als het ene niet werkt kan je altijd nog overstappen op het andere.
Michaël en Arjen, bedankt voor de leuke en uiteindelijk toch nog geslaagde dag. Dat doen we vast nog wel eens over. En dan met lekker weer of met een fatsoenlijke paraplu voor Arjen 😉
Barbel Basterd 