Al enkel maanden proberen mijn collega Bas en ik tijd te vinden om samen te gaan vissen. Donderdagavond 02 augustus was het zover. Ik zou afreizen naar één van de diepe ‘spelonken’ van ons land: Borne (Twente). In en rond Borne vist bas regelmatig op een paar leuke karperwatertje met de method feeder of met de pen. Één van deze 2 vijvertjes zouden we gaan bevissen. We hadden twee keuzes. De eerste was een ‘makkelijke’ vijver in Hengelo. Deze is vooral geschikt om met de method feeder relatief grote aantallen karper te vangen (5 op een avond is heel normaal). Dit zijn allemaal vissen van de rond de 50 cm. Nadeel is dat deze vijver vaak erg druk is, vooral in de vakantieperiode. Optie 2 was een typisch penwater net over de grens van Borne in Hengelo.Een stuk minder viszekerheid, maar wel grotere exemplaren.
Bij de eerste optie aangekomen zagen we al dat het redelijk druk was met vissers en mede daarom besloten we door te rijden naar de penvijver. Daar aankomen zagen we gelukkig dat we de vijver helemaal voor onszelf hadden. Gewapend met ons penmateriaal (de method spullen konden immers in de auto blijven) liepen we langs de vijver. We besloten er helemaal omheen te lopen naar een plek waar wat versmallingen waren met overhangende bomen. Bas wist te vertellen dat ze daar vaak zaten.
Al gauw had Bas een groep van vijf behoorlijk formaat schubkarpers ontdekt die op een redelijk smal stuk met slechts 60 cm water aan het cruisen waren. Na op wat andere plekjes ook nog wat voerplekjes aangemaakt te hebben begonnen we met vissen. Dat was tegen een uur of 19:00. Op de plek waar ik begon kwam de groep met karpers net langszwemmen. Ze zwommen aan mijn kant en staken toen (zonder mij gezien te hebben) schuin over en gingen gelijk verder. De plek waar ze overstaken was recht tegenover mij en ik bedacht mij iets wat ik gelezen had onlangs: karpers leggen vaak dezelfde routes af, ze hebben een soort ‘onderwater wegen’. Mijn idee was om een handje mais met pellets op het midden te gooien met mijn pen er bovenop. Dus midden op hun ‘weg’. Ik kon de vissen een eindje verderop nog zien en voordat ik mijn pen in het water had, zag ik de groep alweer draaien en recht op de beoogde stek afkomen. Als een gek de pen te water, een handje mais erbij en afwachten. Als aas een maiskorrel en een 8mm halibut pelet.
YES, ze komen recht op mijn voerplekje en pen af! Bij aankomst stoppen ze zelfs. De mais met pellets krijgt hun aandacht. Heel erg spannend dit. Maar dan raakt één van de vissen mijn pen met de staart. Dit is het sein ‘onveilig’ voor de hele groep en hevig stofwolken achterlatend zwemmen ze er snel vandoor.
Na geen verdere activiteit waar te nemen, besluit ik te verkassen naar een eerder aangelegd voerplekje in het diepere gedeelte van de vijver. Bas staat een eindje verderop bij het ondiepe gedeelte en van tijd tot tijd komt hetzelfde groepje of een aantal vissen daarvan weer langszwemmen. Ze zijn vooral actief onder de overhangende takken. Bas z’n maiskorrels worden totaal genegeerd.
Na een tijdje zo doorgevist te hebben begint ons het gevoel te bekruipen dat dit wel eens een blankavond kan gaan worden. We denken er nog even aan om naar de makkelijke vijver te gaan, maar besluiten toch te blijven.
Bas raakt steeds gefrustreerder, omdat hij de karpers continue dichtbij spot, maar ze negeren zijn aas. Ik heb ondertussen zo’n lekker stinkende leverboilie van Verpa aan de hair gedaan. Volgens mij is dat eens wat anders als al die mais, maar ook hierop geen actie waar te nemen. Ik besluit naar Bas toe te lopen die op het allersmalste stukje van het water zit te vissen. Twee meter breed en 50 cm diep ongeveer. Er hangen een paar boomtakken over het water en daar zit de hele tijd een karper onder te klooien. Af en toe komt ie een beetje te voorschijn, maar wederom geen interesse voor het aas van Bas dat vlak voor de takken ligt. Stekkenpezer als ik ben besluit ik mijn pen een metertje naast die van Bas te leggen. Wellicht is de stinkende leverbal wel interessant voor deze vis, al heb ik weinig hoop. De vis rommelt ondertussen vrolijk verder zonder enige aandacht voor onze schitterend gepresenteerde aas. Maar dan, na 5 minuten, volledig uit het niets gaat mijn pen onder, ik sla aan en, JAAAA! hangen. Geen snoeiharde run, maar een lomp gewicht begint aan een gevecht om te voorkomen dat 2 van die etters hem uit het water gaan tillen. Aanvankelijk wil de vis nog wel de schuilplekken in (takken), maar door vakkundig drillen (ahum), weet ik de vis op het brede open stuk te houden en na een minuut of 10 kan Bas de vis landen. Wat een gewicht en veel groter dan ik in eerste instantie dacht! Precies 80cm schubkarper. Een mooie volle vette vis en helemaal onbeschadigd. Voor mij is dit DE vis van het jaar tot nu toe. En dat op zo’n laagje water. Ook voor het eerst dat ik baal dat ik geen weegschaal heb. Ik had hem graag gewogen. Ik schat zo’n 10 a 15 kilo, maar het blijft een gokje natuurlijk.
Bas heeft (zo goed en kwaad als het kon) ook nog wat filmpjes gemaakt van de dril, landing en onthaking. dus zie hier hoe zelfs 2 prutsvissers een flinke karper kunnen landen als het materiaal maar in orde is.
Na deze vis hebben we het nog een halfuurtje geprobeerd, maar het stuk waar de vissen hele avond zaten was dusdanig verstoord dat ze nu definitief vertrokken waren. Vlak voor vertrek zagen we nog een grote schub op een andere plek, maar helaas deponeerde Bas zijn pen iets te hardhandig op het water, waardoor de vis schrok en snel wegzwom.
Bas, bedankt voor het betere camerawerk en het landen van deze vis. Ik heb een topavond gehad, ik hoop jij ook ondanks dat ik jou vis ‘gejat’ heb. Maar dan weet je ook eens hoe dat voelt 😉
Gisteravond toch nog maar ff de Rijn op geweest, laat vertrokken i.v.m. de regen en weer vroeg terug, gevist van 20.30 tot 22.00. Een hengel voor meerval met een stuk of 20 pieren, en een met dode voorn voor snoekbaars, al vlug een mooie snoekbaars te pakken van 61 cm.
Blijft een leuke sport op licht materiaal. Nog een aanbeet gemist en mn vismaat nog een kleintje gevangen van rond de 50. Op de meervalhengel weer een paar keer een stijger, maar geen aanbeet, wordt er helemaal gefrustreerd van.
Begin juli 2012 was ik met witvisforum vismaten Arjan en Michael wezen feedervissen op de Lage Vaart in Dronten. We hadden een topdag, maar de vangsten waren slecht en er stond zeer veel wind. Tijd voor een herkansing dus met hopelijk beter weer, maar vooral betere vangsten! Arjan kon door ziekte helaas niet aanwezig zijn, maar Marco was dit keer wel van de partij, waardoor we toch nog met zijn drieën waren. Marco en Michael gaan volgend jaar als koppel meedoen aan de nacht van Koedijk (nachtwedstrijd via witvisforum.nl) en feitelijk was dit hun eerste ‘training’.
De weersvoorspellingen waren zeer slecht (veel regen), dus ik had mijzelf een dag van tevoren toch maar een nieuwe Preston ‘Flat Back’ paraplu aangeschaft. Veel te duur eigenlijk, maar als ik het vergeleek met goedkopere exemplaren in de winkel voelde deze Preston gewoon veel steviger en duurzamer. Hopelijk doe ik er nog jaren mee.
Tegen 7:45 waren Marco en ik ter plaatse. Michael was een half uur later ook van de partij. Het was licht bewolkt, maar van regen was gelukkig geen sprake zodat we in ieder geval droog konden opbouwen. Michael en ik gingen allebei met 2 feeders in de weer. Ik ging met een helicopter montage tegen de overkant vissen (zo’n 50 meter) en met de method feeder halverwege de vaart (zo’n 25 meter). Michael had hetzelfde principe, maar dan de method aan de overkant en een ‘klassieke’ montage (maar wel met korte onderlijn en hair) op half water.
Marco had besloten dat hij weer eens toe was aan een karper en had daarom zijn wat zwaardere Korum meegenomen met baitrunner en pieper. Het betrof niet een echt zware karpers pook (1,5 Lb), maar op dit obstakelloze water, kan je daar prima mee uit de voeten. Een simpele vastlood montage met safety clip en een gevlochten onderlijn moesten de vis aan land gaan brengen. Beaast met een 20mm KGB-baits ‘Oil Slicker Pellet’ ging deze montage als eerste de plomp in. Schuin tegenover Marco was een water drainage pijp die veel regenwater (van ’s nachts) loosde. Van de karpervissers die hier de vorige keer zaten had ik al gehoord dat dat een perfecte stek is, vanwege de wervelingen in het water (voedsel dus). Marco legde zijn pellet dan ook tegen die ‘kolkende massa aan’. Een paar losse pellets erbij schieten en klaar. Als tweede hengel de method feeder die hij tegen de overkant aan viste.
Er zat een lichte trek in het water en je zag ook vis actief (aan de oppervlakte en aasbellen), dus we hadden een goed gevoel. Zoals zo vaak de laatste tijd was dat gevoel niet terecht. De toppen bleven roerloos staan, dus frequent de voerplek onderhouden en af en toe een aaswissel was het devies. Zoals altijd is er dan tijd voor een stoere visverhalen, anekdotes en ander slap geouwehoer.
Naarmate de ochtend vorderde ging er zowaar een zonnetje schijnen en het werd nog warm ook, ongelooflijk!!! Geen vis, maar dit keer wel eens lekker warm, maar niet te. Perfect voor de visser in ieder geval.
Na een visloos verloop van de ochtend hoorde ik tegen 10:30 Marco zijn pieper afgaan, dus ik veerde op en riep “Marco, vis??”, Ik verstond “Neu, mompel, mompel” en ging weer zitten. Na een minuut of 2 hoor ik “Tis best een grote en sterke!”. Wel vis dus!! Aangekomen bij Marco zagen wij hem in gevecht met een karper die er duidelijk geen zin in had. Redelijk kort voor de kant bleef deze vis gaan. Ondertussen schroefde ik Marco zijn karpernet even in elkaar en kon hij gaan landen. Nee, toch niet. De vis nam weer een run en Marco was weer even zoet. Wel waar voor je geld dit exemplaar. Door mooi rustig uit te drillen kon Marco de vis uiteindelijk het net in dirigeren: resultaat een mooie slanke schub van 68cm. Geen bakbeest of zo, maar lekker sterk en weer eens wat anders dan al die brasems toch? Hieronder een filmpje van de landing en wat foto’s
Toen ik snel even terugliep naar mijn plek om een meetlint te pakken zag ik de lijn van mijn half water hengel slap liggen. Terwijl ik bij Marco stond had een brasem zichzelf gehaakt. Deze kon ik zonder al teveel tegenstand het net in krijgen. Wel een mooie grote van 54 cm.
Zo was er geen vis, en zo was 2/3 van de vissers in ieder geval van de 0 af. Was dit dan het startsein van het grote beetmoment dat de hele dag ging duren? Nee, dat was het niet. Gelukkig kwam Michael een half uur later ook van de 0 af met een mooie brasem. Ik ving er op exact hetzelfde moment ook één van 54 cm dus een double hookup hadden we ook in de pocket vandaag.
De rest van de dag verliep vistechnisch erg moeizaam. Na z’n karper bleef het voor Marco erg lang stil, maar uiteindelijk wist hij toch nog 2 dikke brasems te landen. Op de karper hengel de hele dag door plaagstootjes (of plaagpiepjes), maar niks wat doorzette. Na de 2 brasems aan het eind van de ochtend was het voor mij kennelijk genoeg geweest. Ik heb geen stootje meer gezien. Michael had iets meer geluk. Na ook een lange stilte voor hem wist hij in totaal 6 vissen te landen.
Ook niet schokkend veel, maar er zat wel enige regelmaat in zijn aanbeten. Één daarvan was een erg mooie goudkleurige hybride brasem / winde (waarschijnlijk). Ik ving zo’n soort vis hier ook de vorige keer en nu had ook Michael zijn ‘Brinde’ te pakken. Zeggen jullie maar wat het is….
Tegen 16:00 vertrok Marco weer huiswaarts en een uurtje later waren Michael en ik ook vertrokken.
Wederom een visdag die ik dit jaar al heel vaak heb gehad: oergezellig, maar nauwelijks vis. Ik wordt er gek van! Marco / Michael, wederom bedankt voor de leuke dag. Ik denk dat jullie een geducht koppel voor de nachtwedstrijd zullen vormen. Zoals afgesproken gaan we de volgende keer chagrijnig doen en ruzie maken, waarschijnlijk vangen we dan wel meer vis.
Al bijna driekwart jaar geleden heb ik Henk ontmoet op een witvisforum dag op ’t Mun te Appeltern, alwaar wij karpertjes belaagden met de feeder. Wij zaten naast elkaar en al gauw kwam ik er achter dat behalve dat Henk een aardige vent was, hij ook een behoorlijk schat aan hengelsport ervaring met zich meedroeg van allerlei soorten visserij. Hij vertelde toen al dat hij samen met zijn vrouw Marion een stacaravan had aan de Neder Rijn en dat hij daar een boot had liggen. Ik moest maar eens langskomen in de zomer voor een mooi bootvisdagje. Van het voorjaar ben ik samen met een andere vismaat al een keer wezen vissen op de camping, maar toen hebben we vanaf de kant met de feeder gevist. Ik moest zeker nog een keer terugkomen van de zomer. Zondag 22 juli was dat eindelijk zover. We hebben samen op karper gevist, samen op witvis, nu dus maar eens tijd voor roofvis, vanuit de boot wel te verstaan.
Dit ziet Henk dus als hij uit z’n caravan stapt…. daar kan je toch jaloers op worden?
Henk vist al enkele jaren vanuit de boot op deze rivier en hij kent hem op z’n duimpje. Daarnaast heeft hij een paar maanden geleden een mooie Lowrance fishfinder aangeschaft, waardoor hij ook een tikkeltje verder kan kijken dan alleen de waterspiegel.
Tegen 12:00 was ik aanwezig en nadat ik Marion had afgekocht met een bos bloemen begonnen we aan de koffie en de dagplanning. Trollen op alle hongerige soorten roofvis tot het avondeten en daarna met doodaas ‘statisch’ vissen op snoekbaars of in de weer met de fireball. Ook verticalen was nog een optie. In ieder geval 100% roofvis.
Nou ben ik op visgebied redelijk bleu (ik vis nu ongeveer 1,5 jaar), maar op roofvisgebied ben ik echt een nono. Afgelopen najaar ben ik er wel aan begonnen (voornamelijk werpend vanaf de kant), maar dit heeft mij niet het succes opgeleverd waar ik op hoopte. Nodeloos te zeggen dus dat Henk vandaag visgids, mentor, mental coach, vismaat, kapitein en matroos moest gaan spelen. Daarnaast ging ie ook nog vissen. Een zware dag lag voor de boeg. Op basis van zijn informatie had ik mezelf wel wat dieplopend kunstaas aangeschaft (spro pike-fighter, Salmo Pearch, Rapala Deep Taildancer), maar qua resterend materiaal was het even spannend of het ging lukken. Ik heb een wokkie wokkie spin stokkie van 15 euro, maar zo goedkoop (en dus dik), dat die de druk van de getrolde pluggen wel aankon. Voorzien van mijn shimano feeder molen met gevlochten lijn moest het toch gaan lukken. Gevlochten lijn wel dun (6/100) maar met een trekkracht van 10kg net afdoende (al dacht Henk daar enigszins terecht anders over).
Vlak voor 13:00 stapten we op de boot en kon het feest beginnen. Het eerste punt voor de dag was snel binnen want het was stralend weer voor het eerst sinds lange tijd. Of het gunstig was voor de visserij wisten we niet, maar voor de vissers wel in ieder geval. Na wat uitleg van Henk over het op diepte brengen en houden van de plug gingen we van start. We gingen vlak langs het talud met zo’n 5 a 6 meter water onder ons. De plug moest eigenlijk zo dicht mogelijk boven de bodem lopen. Als je af en toe bodem voelt was het goed. Henk vertelde over de vele glooiingen (vooral bij de kribben) en dat je daar dus je hengel omhoog moet houden om je aas niet vast te laten lopen op de vele obstakels. Obstakels is lastig vissen, maar ook vis natuurlijk. Na letterlijk 10meter trollen zat mijn gloednieuwe pikefighter al vast. Geen probleem in 99% van de gevallen vaar je terug en komt je plug los………maar nu dus niet. Zelfs de kunstaasredder bood geen soelaas en ik kon weer opnieuw gaan knopen. Dat hoort erbij dus geen probleem.
We starten weer. Henk vaart wat harder om snel lijn af te laten lopen ik gooi mijn beugel iets te snel dicht….pats, lijn doormidden en weer een plug weg. Ok, nou wordt het vervelend. Is die 10kg niet voldoende? Ik hou het op een zwak punt in de lijn. Gelukje: de Salmo Pearch is een drijvende plug en we zitten net in een ronddraaiende stuk stroom dus even later kan ik mijn plug met onderlijn gewoon uit het water pakken.
Na deze valse start beginnen we echt. Henk geeft met behulp van de dieptemeter mooi aan wanneer er weer ondieptes aankomen, zodat ik er rekening mee kan houden. Genietend van het weer varen we de kanten af. Mooi is dat bij bijna elke krib of damwand of obstakel Henk wel een vis anekdote heeft. Hier ving ik een keer dat, daar ving er 8 achter elkaar, hier hadden Marco en ik een double hook-up, hier MOETEN we baars vangen etc. Helaas was dat vandaag dus niet het geval. Maar na ongeveer een uurtje varen had Henk zijn eerste vis. Een klein vals gehaakt baarsje. “die telt niet, die mag niet op de foto”, maar aan dat soort dingen heb ik dus maling, dus lekker toch op de foto.
We varen nog een keer hetzelfde stukje af en dan is het ook voor mij raak een baars van 25cm op een blauwe Abu Garcia Tormentor Deepdiver. Niet groot, maar eindelijk vis, dus op de foto (ik zet sowieso alles op de foto). Bij invullen van vangstenregistraie blijkt ook dit ene PR te zijn. Da’s weer mooi in de pocket 😉
Weer verder trollend loopt mijn kunstaas weer vast, lijkt los te schieten maar weer is alles er af. Nou ja, alles, mijn stalen onderlijn zit er nog aan, maar de speld is gebroken! Pruttel kwaliteit dus, maar wel gloednieuw dus daar ligt het niet aan. Ook deze plug zien we nog drijven met de restanten van de speld er nog aan, dus weer ‘geluk’. Vijf minuutjes later loopt ook Henk vast en ook hij verliest onmiddellijk zijn kunstaas, voordat we de boot hebben kunnen stoppen. Wat een pech zeg, Henk maakt dat bijna nooit mee, maar vandaag is het dus “zo’n dag”.
Niet iets om je lang druk over te maken, want we moeten vis vangen. En niet alleen kleine baarsjes. Dat blijkt lastiger dan gedacht. We varen alle hotspots af, maar we krijgen geen aanbeten. Tegen 15:30 dan toch weer een vis voor Henk. dit keer een mooie baars van 41 cm die de verleiding niet kon weerstaan. Blijven toch echt schitterende vissen.
Het mag dan een taaie dag zijn qua vangsten, maar ik heb het prima naar mijn zin. Henk is een wandelende Hengelsport encyclopedie. Dus behalve mooie anekdotes en verhalen over dit stuk water zijn er nog veel meer verhalen die de dag snel voorbij laten gaan. Henk is een visser die gewoon veel ervaring heeft en dat graag deelt.
Pas een uur later (na nog wat vastloop avonturen van beide zeiden zonder schade) eindelijk de aanbeet waar we op wachten voor mij. Even denk ik dat ik weer vast zit, maar het klappen van de top geeft toch duidelijk vis aan. De eerste snoekbaars van de dag en de eerste van mijn hele leven (dus een PR) komt de boot in. Een mooie volle vis van 64cm. Erg blij mee natuurlijk.
We trollen vrolijk verder maar zonder nog ook maar een aanbeet te krijgen en dus is het tijd voor een sanitaire stop met koffie en versgebakken kwarktaart. Ja, ja, ik krijg vandaag het luxepakket aangeboden. Na deze korte pauze besluiten we nog tot 18:00 door te trollen, dan even eten en dan zien we wel. De anderhalf uur die dan volgen zijn ook angstaanjagend stil qua vis. Henk krijgt nog een keer een totaal terugvallende lijn (vaak snoek die de plug van achteren grijpt), maar vangt er geen vis op. In de laatste 30 minuten voor het eten krijgt Henk ook eindelijk zijn langverwachte snoekbaars de boot in. Ook een mooie 60er (niet exact opgemeten).
Daarna verspeeld Henk er nog één vlak voor de boot en mist ie nog een echt harde aanbeet. Terwijl we de haven invaren maken we de balans op: 2 baarsjes, 1 mooie baars en 2 maatse snoekbaarzen kan je niet wild noemen. Maar wat heb ik een topdag! Voor degenen onder jullie die dit vaak doen is het misschien niks, maar ik vind het geweldig!
Marion heeft ondertussen het eten al klaargemaakt, dus we kunnen zo aanschuiven. Dat smaakt prima na zo’n lange dag op het water. Tijdens het eten bespreken we de vervolgplannen. Henk stelt voor nog een uurtje door te trollen om daarna voor anker te gaan om de glasogen met doodaas te belagen. Tegen de avond komen deze vissen namelijk de ondieptes in om te jagen en trollen is dan niet meer zo effectief. Klinkt logisch, dus natuurlijk stem ik hiermee in. Voor dit doeleind heb ik mijn Korum barbeelhengel meegenomen dus die tuig ik op met mijn Shimano baitrunner. Van Henk leen ik een hoekafhoudertje, een loodje en een simpel takeltje van gevlochten lijn (heerlijk simpel vissen). Na getankt te hebben pakken we ons boeltje op en beginnen de taluds weer af te trollen. Na een uur volledig visloos rondgevaren te hebben gaan we rond een uur of 20:00 voor anker en worden de aasvissen onsubtiel, doch snel aan hun einde geholpen. Met wat geurverspreidende snedes in de flank gaan zij aan de takel te water. Ben ik toch nog aan het feedervissen ;-).
Henk legt even uit hoe het werkt: de aanbeten zijn meestal voorzichtig. Een paar tikken op de top is het eerste teken. Daarna is het zaak de beugel open te zetten en met de hand te voelen of de aanbeet doorzet en de vis lijn neemt. Als dat zo is is het een kwestie van de haak zetten. Binnen een half uur heeft Henk zijn eerste aanbeet en kan ik het kunstje even afkijken. Helaas wordt deze vis niet gevangen. Ondertussen gaat de wind liggen en begint de zon langzaam onder te gaan. Het aantal boten is natuurlijk bijna nihil, dus nu is het gewoon van genieten van de natuur, de koeien aan de overkant, azende brasem aan de oppervlakte en hopelijk af en toe een vis.
Tegen 21:00 krijgt Henk weer een typische snoekbaars aanbeet. Een paar tikjes en langzaam neemt de vis lijn. En na een tijdje slaat Henk aan, “MIS” zegt ie…..nee, hij zwemt naar me toe. Dat duurt niet lang en er volgt een onderwater explosie. Als dit snoekbaars is, is het een hele grote. Henk zet veel druk op de vis, maar deze blijft gaan. Het vermoeden is snoek en inderdaad na een relatief lange dril (zo lang heb ik het nog niet vaak gezien bij snoek) kan Henk de vis landen: een mooie sterke riviersnoek van 92 cm.
Ik dacht dat het wel leuk was om de dril te filmen. Ik zou zeggen neem eens een kijkje. Ik hoor en lees tegenwoordig vaak discussies over het zo snel mogelijk drillen van een snoek. Daar ben ik het natuurlijk helemaal mee eens, maar kijk eens hoeveel druk Henk op de vis zet en wat zo’n vis daarvan vind. Sneller dan dit is volgens mij niet mogelijk. En ja, je ziet bij de landing ook gelijk dat de vis nog niet helemaal uitgeput was. En Henk voelde dat 😉
Een terecht kritiek punt bij dit filmpje wellicht: we visten niet met stalen onderlijnen. Henk had mij bezworen dat hij hier in de jaren dat hij hier doodaast nog nooit een snoek had gevangen op deze manier. En prompt gebeurd er dit. Stalen lijnen zijn ook funest bij het doodazen (te stug). Zodra er beweging in het spel is (fireball, verticalen, trollen) gaan de stalen lijnen er aan, maar in dit geval dus niet. Gelukkig kunnen de dikke gevlochten onderlijnen ook tegen een stootje. Helaas zat de haak erg diep en moesten we de onderlijn knippen. Waarschijnlijk heeft dit alles te maken met de snoekbaarsachtige aanbeet waardoor de vis tijd had om te slikken. Erg vervelend, maar hopelijk raakt deze dame de vrij kleine dreg nog kwijt. Na een minuutje reanimeren zwom ze in ieder geval krachtig weg.
Na dit spektakel was het mijn beurt. Ik had mij wokkie wokkie spinhengeltje ook maar omgebouwd en deze schoof plotseling krachtig naar links. Zonder aanslaan had ik de vis te pakken en kon ik mijn tweede snoekbaars landen. Deze was 57 cm.
Op een gegeven moment hebben we onze lijnen meer richting de krib gelegd en daar hebben Henk en ik allebei nog een aanbeet gehad die we niet konden verzilveren. Tegen 22:30 vond ik het mooi geweest. Het werd donker, geen aanbeten meer en ik moest nog ‘eventjes’ naar Zwolle rijden. Dus de boel opgeruimd, ankers opgehaald en in de schemering terug naar de haven crossen over een stille rivier. Ook gaaf!
Samenvattend: TOPDAG! De vangsten waren best wel mager, maar ik heb genoten. Henk, ik heb weer veel geleerd en dit gaan we vaker doen (als het aan mij ligt). Bedank ook Marion voor haar (en jou) Brabantse gastvrijheid.
Tenslotte nog wat sfeerplaatjes om je een idee te geven hoe we erbij zaten:
Op weg naar mijn meerval stek ook maar ff een plugje der aan gehangen, gaat zo in een moeite door hè, bleek een goed idee.
Snoekbaars 67, en een echte vetzak
Een stukje verderop een beuk en gelijk de typische sprint van snoek
89 cm , gezien het geweld aan de hengel viel dit eigenlijk nog tegen, maar je hoort mij niet klagen
Vangstenregistratie
Barbel Basterd 