Zo, hierbij het tweede dagverslag van de vistrip naar Zweden. Niks voor mij om een week na dato pas bij dag 2 te zijn, maar ik ben geveld door een (Zweeds) griepvirus die al de hele week mijn week verziekt. Nog even geduld dus voor de overige verslagen.

Na de lichte visoefening van gistermiddag was het vandaag zover: de eerste echte visdag in Zweden. In overleg met Anton hadden Pascal en Hans besloten naar het meer Furen te gaan. Dit meer is goed bevisbaar vanaf de kant vanaf een strandje. Tevens zou er een drijvend ponton in moeten liggen (meestal rond deze tijd van het jaar) die tot 50 meter in het water ligt. Als je gebruikt maakt van dit ponton kom je zonder al teveel werptechniek al snel op een waterlaag van 4 meter. Henk en ik gingen het vanuit de boot proberen op hetzelfde meer. Diepere waterlagen bereiken is voor ons geen probleem dus. We begrepen van Anton dat er ook aardig wat rietvelden op het meer zaten, dus wellicht daar ook een kans op zeelt? Hans en Pascal waren de avond van tevoren al wezen kijken en hadden ook zoiets dat dat er wel eens kon zitten.

Na het ontbijt begonnen we met de voorbereiding van de dag. Dus de juiste spullen in de auto, voer maken etc. Dit voer maken begon overigens met de grap van de week, wat ik zal omschrijven als ‘het voerzeef incident’. Hans was ons sinds de vorige avond al aan het overtuigen (lees: lastig vallen) van het belang van het zeven van je voer. Nou ben ik het het daar ten dele wel mee eens, maar ik als recreatief visser moet eerlijk toegeven dat ik dat vrij weinig doe. En in een maagdelijk witvisland als Zweden, ach dan neem ik het niet zo nauw (noem me maar eigenwijs). In ieder geval, Hans had net zijn voer vochtig gemaakt en vol bravoure kwam de tas tevoorschijn waar de zeven in zitten……… tenminste waar ze normaal altijd in zitten volgens Hans. Jullie raden het al, Hans was zijn voerzeef vergeten in Nederland! De paniek in zijn ogen was wel zielig, maar gelukkig vond Anton in zijn enorme rommelschuur nog iets wat als zeef kon dienen en Hans was gered voor de rest van de week.

Na dit, voor Hans wat minder, grappige incident konden we richting Furen. Anton ging voor ons traileren, omdat de daar aanwezige helling meer geschikt was voor zijn 4×4 dan voor mijn voorwielaangedreven auto (steil en vol met zand / grind).
Tegen 9:00 waren we ter plaatsen en na het traileren gingen Henk en ik rustig de spullen in de boot laden. Het ponton lag helaas nog in delen op de kant, dus Hans en Pascal waren ondertussen op het strand begonnen met het nabouwen van het ISS (International Space Station) op ware grote. Zo leek het tenminste.

Beiden heren begonnen hun volledige wedstrijd plateaus met aanbouw en schuren neer te zetten. Het verbaasde gezicht van Anton was erg grappig. Deze vorm van visserij is in Zweden totaal onbekend en toen wij vertelden dat in Nederland soms wel 100 van dit soort stations langs een vaart staan viel zijn mond nog verder open.

Henk en ik hadden besloten om 200 a 300 meter uit de kust schuin tegenover Hans en Pascal te gaan ankeren. Daar lag een mooi rietveld midden in het water. Als er zeelt aanwezig is zou het daar toch moeten lukken. Bij het wegvaren zagen we dat de boden slechts zeer langzaam afliep op 50 a 60 meter zat je op 120 cm water. Na zo’n 80 meter kwam je tussen de 180 en 200 cm. De aanwezige 4m dieptes waren feitelijk nauwelijks werpbaar vanaf de kant. Indien het drijvende ponton er had gelegen had het wel gelukt, maar dit was helaas niet het geval.

Door de windrichting hadden we de boot op een bepaald manier gemanoeuvreerd. We lagen zo dat we 4 waterdieptes af konden vissen. Ik had een feeder tegen de rietkraag aangelegd en een penhengel voor de boot op middeldiep water.

Henk had ook de penhengel en een feeder op diep water. Al snel dienden de eerste voorns zich aan. Niet allemaal even groot, maar er zaten toch exemplaren bij waar je niet voor hoeft te schamen. Alle vis kwam van de penhengels of van de diepe feeder van Henk. De rietkraag feeder gaf absoluut geen leven. Alles vis werd gevangen op maden, wormen of combinaties daarvan. Zelfs mais is iets wat de witvis hier niet kent volgens mij.


Ondertussen zagen wij Hans en Pascal op afstand ook lekker zitten op hun tronen. We konden niet echt goed zien wat ze vingen, maar via de sms hielden we contact. Zij begonnen na een half uurtje te vangen en ook bij hen was het de voorn die op het aas begon. Met toch een paar mooie 30cm+ exemplaren.

De gehoopte grote brasems van 4kg plus bleven uit maar bij elkaar vingen de heren zo’n 30 stuks, waarvan Pascal 4 mooie brasems, 12 mooie voorns en 1 baars. Hans had 13 stuks waarvan 2 brasems en 11 voorns. Mooiste vangst van de dag was deze schitterende en uiterst zeldzame takvis welke de heren met zijn tweeen naar binnen sleepten. Allebei beet en daarna zat deze tak er aan op beide feeders. Mooie vangst heren!

’s Middags kwam Anton ook nog even kijken. Hij mocht plaatsnemen op het plateau van Hans en ving op deze manier zijn eerste witvis op de feeder ooit.

Ondertussen ondervonden wij de bizarre Zweedse wisselwind. In de loop van de dag kwam de wind uit een bepaalde richting, viel even stil en dan begon de wind uit een totaal andere hoek te waaien. Als je op een plateau zit is dat al lastig, maar als je op een grote plas water je boot stil probeert te laten liggen is dat nog lastiger. In totaal kregen we 3 richtingen voor onze kiezen. Ik heb dat nog nooit meegemaakt.

Tegen de middag begon Henk op de diepe feeder goed te vangen. De penhengels voor de boot vielen een beetje stil en werden lastig visbaar door de wind. Henk ving merendeel voorn, maar tegen het eind van de dag begon er eindelijk ook brasem te azen. Uiteindelijk 34 voorns en 3 brasems voor Henk. Slechts 9 voorns voor mij, maar het onverwachte klapstuk van deze witvisdag was echter voor mij. Op een gegeven moment dook er aan de oppervlakte een snoek achter een gehaakt voorntje aan. Kan gebeuren. Even later gebeurde dat ook bij Henk. Bij een volgende voorn zei Henk: ‘even kijken of ie er nog zit’. En ja hoor, voorn even laten spartelen en daar was de dame weer. Henk zijn addaptieve visvermogen werd onmiddelijk getriggerd: ‘Die moet je vangen Joris!’. Ok, maar hoe dan? Henk dook zijn tas in en toverde wat toevallig in de tas achtergebleven staaldraad en sleeves uit een zijvak. En ook nog een sleevetang. Daar maakte ik een onderlijn van. Daarna de feeder tegen het riet afgetuigd, staaldraad met een pikefighter er aan (die Henk heeft echt alles toevallig bij zich) en worpen maken dan maar. Daar kwam geen reactie op en Henk zei gelijk: ‘je pakt hem met een levende aasvis’. De pikefighter bleef haken onder water en die was ik dus kwijt (sorry Henk). Nadat ik weer een nieuwe onderlijn had gemaakt bevestigde ik daar een grote roofvisdreg van een stuk verdwaald kunstaas uit mijn tas aan. Henk ving een voorn en die ging aan de dreg. Voor de duidelijkheid: vissen met levend aas mag gewoon in Zweden. Daarna volgde een rommelig momentje, omdat het begon te regenen. Paraplu proberen neer te zetten in de boot dat soort dingen. Ik zeg op een gegeven moment tegen Henk: ‘joh, wat trekt die voorn….’. Henk: ‘Hij hangt er al aan gek!!’ Zoals ik al zei, het was een rommelig moment, maar binnen 3 minuten had de snoekdame toegehapt. Snel kon ik de vis naar boven drillen. Ik zag al snel dat ze mooi in het scharnier van de bek gehaakt was. Dat zit wel stevig en niet geslikt gelukkig. Mooi 82cm snoek in de boot (een PR voor mij). Op de feeder, met alleen een stalen onderlijn en een dreg. Hoe basic wil je het hebben? Officieel heb ik de dus vis gevangen, maar eigenlijk gaan alle credits naar Henk. Ik liep alleen maar te prutsen.

Samenvattend kunnen we zeggen dat we allemaal heerlijk hebben zitten vissen al waren de vangsten niet helemaal super. Het blijft ook wel vissen natuurlijk. Op witvisgebied is Zweden absoluut maagdelijk. Je merkt het aan de bekijks die Hans en Pascal hadden bij de lokale Zweden, maar ook aan de aassoorten die vis vangen: maden en wormen. Casters, mais? In Nederland krachtige aassoorten, maar hier nauwelijks van waarde. Laat staan de o zo beruchte boilies en pellets. We hadden ze nog niet geprobeerd, maar geen van allen hadden we het idee dat dit ook maar iets ging opleveren. Het gaat nog wel werken worden voor de kilo’s deze week, maar dat maakt onze sport ook mooi toch? Een ander opvallend iets wat we allemaal bemerkten was dat de aanbeten steeds wegvielen, even wachten en dan waren ze er weer. Dit gebeurd in Nederland natuurlijk ook wel, maar hier ging dat continue zo.

Het cadeau
Eenmaal terug bij Anton en Erna kregen wij en de andere gasten een barbequeue aangeboden. dit was een mooi moment om het door ons gekocht cadeau te overhandigen. Zodra bekend werd dat we deze schitterende reis aangeboden kregen wilde ik namelijk graag een mooi en origineel cadeau voor Anton regelen. In eerste instantie denk je aan een typische Hollandse waar als drop, jenever etc. Anton reist echter regelmatig naar Nederland en kan dus zelf makkelijk aan deze spullen komen. Daarnaast is iets blijvends ook wel leuk natuurlijk. Tijdens de te lange winter van 2012/ 2013 kwam ik op internet plotseling het perfecte cadeau tegen: een houten vis-sculptuur van Bart van Lohuizen (www.fishcarving.nl). Bart is kunstenaar en maakt op bestelling hyperrealistische visbeelden uit hout. Na 5 minuten op zijn site gekeken te hebben wist ik: dit moet het worden! Na overleg met de reisgenoten zocht ik contact met Bart, waarbij ik mijn enthousiasme niet bepaald onder stoelen of banken kon steken. Bekijk zijn website en je weet wat ik bedoel. Werkelijk levensechte vissen komen uit zijn werkplaats. Bart reageerde enthousiast en na enig overleg bestelde ik bij hem een ruisvoorn van 30cm die aan het azen was op een voerkorf en een haak met maden. Er was nog maanden voordat we vertrokken, maar Bart begon gelijk enthousiast te zagen, schuren etc.
Wat ooit begon als dit stuk hout:

Is geworden tot dit ware kunstwerk. Welke sportvisser wil nou niet zo’n beeld?

Op mijn verzoek heeft Bart van alle fases / stappen van de sculptuur een foto gemaakt. Hiervan heb ik in een zogenaamde ‘timelapse’ film gezet. Zo kan je dus precies zien hoe het proces van blok hout naar vis verloopt. Bekijk het en verbaas je over het enorme vakmanschap.

Een paar dagen voor vertrek heb ik bij Bart thuis afgesproken in het Drentse Frederiksoord. Dit ligt vlakbij Zwolle dus na een korte autorit ontmoete ik Bart voor het eerst. Ik was van harte welkom bij Bart en zijn vrouw. De koffie en de cake stonden al klaar en pas na een uur praten over vissen, natuur, nog meer vissen en allerlei ander zaken gingen we naar zijn atelier (schuur 😉 ) waar de ruisvoorn al klaarstond. In het echt nog mooier dan de foto’s die ik al gezien had. Voorzichtig in het bubbeltjes plastic verpakt en zeer opgetogen ging ik weer huiswaarts. Als de familie van Duinen hier niet blij mee is?

Tijdens de barbequeue heb ik even het woord genomen en Anton en erna het beeldje overhandigt. Vooral Anton is echt een natuurmens (visser / jager) en hij was echt overdonderd door dit cadeau. Zeer geslaagd dus.

Na de barbequeue net weer een biertje teveel en pas om 00:30 gingen we naar bed (da’s laat als je hard door wilt vissen de volgende dag). De volgende dag stond er voor Henk en mij een roofvisdag op het programma. Voor Hans en Pascal had Anton een mooi watertje uitgezocht.

[wordt vervolgd]

Inleiding
In september van 2012 was ik een week in Egypte om de onderwaterwereld van dichtbij te bekijken. Op de laatste dag kreeg ik een sms van vismaat Henk met de mededeling dat er een mogelijkheid was om met vier leden van sportvisforum sportvistotaal.nl af te reizen naar Zweden voor een visvakantie. Deze vakantie zou plaatsvinden in het zuid Zweedse Rydaholm. We kunnen daar geheel verzorgd verblijven in een zogenaamde ‘stuga’ (blokhut). Deze stuga’s (3 stuks in totaal) zijn het bezit van de Nederlandse familie van Duinen (Anton en Erna en hun dochters Kelly en Melanie). Sinds 2006 verhuren zei deze t.b.v. de vele hengelsporters en natuurliefhebbers die Zweden jaarlijks aandoen. Meer informatie op http://www.rydaholms-stuga.com

Een dag na terugkomst uit Egypte was het zeker: in juni 2013 zou ik samen met forumleden Pascal (tevens eigenaar van het forum), Hans en Henk afreizen naar het schitterende Zweden. Vele lezers denken bij Zweden voornamelijk aan roofvis (ikzelf ook eerlijk gezegd). Zweden blijkt echter meer te zijn op visgebied. Natuurlijk zalm en forel, maar er zit ook een goed witvisbestand. Feitelijk was dat ook wat Anton wilde weten: kan ik mijn gasten naast roofvissen ook mooie witvisserij bieden? Naast de standaard witvis (brasem / voorn), was Anton ook benieuwd of er wellicht ook zeelt aanwezig was in de Zweedse wateren. Een zeer interessante sportvis natuurlijk.

Hans en Pascal zijn echter hardcore witvissers en willen zich dan ook volledig gaan toeleggen op die visserij. Henk en ik wilden zeker achter de witvis aan, maar we wilden ook proberen het iets breder te trekken dan alleen witviserij. Roofvis met kunst- / dood- / levend-aas (vooral snoek en snoekbaars), kopvoorn in het stromende water en zeelt in de aanwezige veenmeren. Een week is eigenlijk te kort.

De sponsors

Na 1 bezoekje had Henk zijn vaste voer leverancier ‘Berlok’ (www.berlok.nl) bereid gevonden om meer dan genoeg lokvoer voor de hele week te leveren. Bijna 80 kg voer, 5 kilo pellets, soft hook pellets in diverse smaken en 2 grote potten lever flavoer. Daarnaast ook t-shirts en petten voor iedereen. Firma Berlok: hartelijk bedankt voor deze enorm gulle gift!

Ook mijn vaste hengelsportleverancier uit Zwolle ‘Zunnebeld’ (www.zunnebeld.nl) was bereid een duit in het zakje te doen. Voor de troldagen op snoek schonken zei deze mega pluggen:

Bovenste is een Musky Armor Krave Perch van 9,5″ (24,1cm)
De onderste is een Storm Giant Flatstick van 8,5″ (22cm)
Zunnebeld bedankt!

De reis
Na maanden van dromen en voorbereiden was het eindelijk zo ver. De reis naar Zweden zou met 2 auto’s verlopen. Hans en Pascal vertrekken vanaf hun woonplaats Koedijk. Henk en ik reizen ook samen vanaf Zwolle. Op vrijdagochtend 31 mei ga ik Henk ophalen op zijn vaste camping plaats aan de Neder-Rijn. Terug in Zwolle nog even wat boodschappen doen, de auto volladen, eten en dan nog even een paar uur rusten voordat we tegen 23:00 in de auto stappen. We hebben besloten niet te reizen via veerponten maar via de aanwezige tolbruggen. Iets grotere afstand, maar je doet er even lang over en de tol is goedkoper als de reis per veerboot.

Zoals jullie kunnen zien gingen we heerlijk licht bepakt op reis….. dus. Tja, Hans en Pascal moesten persé hun o zo handige viseilanden meenemen. Henk en ik hadden dat dan niet, maar gezien onze diverse visserij namen we veel meer spullen mee: hengels en spullen voor roofvis, hengels en spullen voor witvis, bakken kunstaas, 40kg voer van Berlok, 6 liter wormen etc. Ach toen het er eenmaal inzat ging het best.

voor zowel Henk en mij als Hans en Pascal verliep de reis voorspoedig. ’s Nachts rijden is wat vermoeiend, maar doordat het rustig is op de weg schiet je lekker op. Hoe noordelijker je komt hoe eerder het ook al licht wordt. Tegen 1:30 begon er al licht te gloren.

Om 11:00 kwamen Henk en ik ter plaatse, Hans en Pascal waren er al. Ondanks dat we officieel pas vanaf 15:00 terecht konden, werden we van harte welkom geheten door Anton en Erna.

Anton en Erna bezitten een enorm perceel waar hun eigen huis ook op staat. De bovenverdieping van de daar aanwezige schuur is verbouwd tot een gastenverblijf met een woonkamer, 2 slaapkamers en een dakterras. Op de benedenverdieping hadden we onze eigen keuken. De rest van de benedenverdieping van de schuur konden we gebruiken om onze hengelzooi op te slaan. Anton had ook gezorgt voor een oude koelkast, zodat we de maden koel konden houden.

Na allemaal even bijgekomen te zijn van de reis gingen we een beetje plannen maken voor de volgende dag en het bespreken van de ervaingen tot nu toe. Wat ons allemaal opviel was de wijdsheid en leegheid van deze streek, rust en ruimte. Tegen het eind van van de middag begon het bij Henk en mij te kriebelen. We zijn in Zweden om te vissen, we willen vissen! Gewoon even een hengeltje er uit, lekker simpel. Anton wist nog wel een leuk meertje, zou ook wel eens zeelt kunnen zitten. Dus Henk en ik allebei even snel een feedertje opgetuigd. Stoelen in de auto, voertje in een emmer en gaan. Hans en Pascal gingen ook mee, omdat anton hen een andere plek wilde laten zien, waar ze de volgende dag konden gaan zitten. Bij het meertje aangekomen konden we meerdere kanten op: op een soort dijkje gaan zitten en verre worpen maken of een beetje door de bosjes kruipen en dan konden we bij een plompebed vissen. Dat laatst leek mij de grootste zeeltkans, dus dat moest het worden. Het water was kraakhelder bruin, een soort thee. Binnen 20 minuten waren we aan het vissen. Lekker simpel met een simpel voertje en wat natuurlijk aas aan de haak. En zeg nou zelf dat ziet er toch on-Nederlands uit?

Ik kan jullie vertellen dat ik nog nooit op een rots gefeederd heb in ieder geval.

Binnen enkele minuten had Henk zijn eerste visje al binnen, een blankvoorn, maar dan bijna zwart. Hele apparte kleurstelling. De eerste Zweedse vis, dus wel op de foto natuurlijk.

Na een kwartiertje ook voor mij de eerste vis: de brasempje in dezelfde zwarte kleurstelling als de vis van Henk.

Uiteindelijk hebben we van 15:00 tot 18:30 gezeten. Henk kon na wat aanbeten niks meer vangen (heel raar). Ik heb een stuk of 15 brasempjes van klein tot middelformaat (max 40cm) kunnen vangen. Allemaal donker tot zwart en niet slijmerig. Niet de grote lappen die we wilden, maar deze onverwachte vismiddag was natuurlijk ook gewoon bonus. Even lekker de kop leeg maken. Wat ons verder opviel was dat alle vissen vrij mager waren. Dat in combinatie met het feit dat de vissen zeer gretig op het voer en aas doken, deed ons vermoeden dat het een vrij voedsel arm meer was. Zou hier wel zeelt zitten?

Tegen 20:00 waren Henk en ik weer terug bij de stuga waar het eten geserveerd werd. Daar hadden sommigen wel zin in, zoals jullie kunnen zien.

Na het eten nog een klein biertje en toen was het moment van totale instorting aangebroken. Naar bed, want morgen begint de eerste echte visdag. Dan gaat het gebeuren….

[Wordt vervolgd]